Μόλις ένα λεπτό μετά αρνήθηκα ευγενικά δίνοντας το παράθυρο σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, που ονομάζεται αγωγός — και γρήγορα το μετάνιωσα.
Είχα σκόπιμα κλείσει θέση δίπλα στο παράθυρο για 12-ωρη πρωινή βόλτα με το τρένο. Κόστισε κάτι παραπάνω, αλλά σκέφτηκα ότι η άνεση, ησυχία και η θέα αξίζει τον κόπο. Ανυπομονούσα να κλίνει ενάντια στον τοίχο, απολαμβάνοντας το τοπίο, και ίσως την ανάγνωση ή κοιμάται στο δρόμο.
Όπως βολεύτηκα στη θέση μου, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων πλησίασε. Η γυναίκα, γύρω στα εβδομήντα, μου έδωσε ένα ζεστό χαμόγελο και είπε,
“με Συγχωρείτε, θα σας πείραζε να αλλάξουμε θέσεις; Ο άντρας μου θα ήθελα να κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο. Είμαστε απέναντι από το διάδρομο.”
Έριξα μια ματιά σε άνθρωπο, ο οποίος δεν είπε τίποτα—απλά με κοίταξε.
Δεν ήμουν αγενής. Κατάλαβα πλήρως τι ωραία που είναι να κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο, το οποίο είναι ακριβώς γιατί είχα κλείσει μπροστά από το χρόνο. Λοιπόν, εγώ ευγενικά απάντησε,
“λυπάμαι, αλλά προτιμώ να κρατήσω τη θέση μου. Πλήρωσα παραπάνω για να το φυλάξουν.”
Το χαμόγελό της έσβησε για λίγο, και κοίταξε κάτω. Ξαφνικά, ένιωσα ένα κύμα της κρίσης, όπως σε κοντινή απόσταση επιβάτες άρχισαν να ψιθυρίζουν. Στιγμές αργότερα, η γυναίκα με σημαία κάτω από τον αγωγό.
“Δεν θα ανταλλάξουν θέσεις,” του είπε.
Ο αγωγός ανάμεσα μας και απάντησε σταθερά,
“Παράθυρο καθίσματα πρέπει να γίνει κράτηση εκ των προτέρων. Δεν υπάρχει τίποτα που μπορώ να κάνω. Αν ήθελες αυτές τις θέσεις, θα πρέπει να έχετε κάνει κράτηση τους. Αυτή η νεαρή κοπέλα έχει κάθε δικαίωμα να μείνει εκεί που είναι.”
Το ζευγάρι δεν είπε τίποτα, και ο αγωγός έφυγε. Καθόμουν εκεί με ανάμεικτα συναισθήματα — εν μέρει ενοχλημένος, εν μέρει ένοχος. Αλλά το μόνο που έκανα ήταν να κρατήσω την έδρα μου είχε κάνει την κράτηση και να πληρώσει για. Ήταν αυτό πραγματικά συμβαίνει;
Μια ώρα αργότερα, παρατήρησα ήταν η γυναίκα ανάγνωση, και ο άνθρωπος ήταν ήσυχα στο κινητό του. Ποτέ δεν κοίταξε το δρόμο μου και πάλι.
