Καθώς η νύφη κατευθυνόταν προς τον διάδρομο, κανείς δεν περίμενε ότι ο πιστός σκύλος της θα σταθεί ξαφνικά στο δρόμο της, γαβγίζοντας μανιασμένα. Αλλά όταν η αλήθεια αποκαλύφθηκε, όλο το πλήθος έμεινε άφωνο.
Η Σοφία και ο σκύλος της, η Γκέρντα, είχαν έναν βαθύ δεσμό που είχε ξεκινήσει επτά χρόνια νωρίτερα. Μόλις δεκαοκτώ ετών, η Σοφία είχε βρει το μουσκεμένο και τρέμουλο κουτάβι Γερμανικού Ποιμενικού στην άκρη ενός βροχερού δρόμου. Από τότε, η Γκέρντα ήταν δίπλα της σε κάθε στιγμή -καλή και κακή- χωρίς να φύγει ούτε μια φορά από το πλευρό του ανθρώπου της.
Την ημέρα του γάμου της Σοφίας, έλαμπε με το λευκό δαντελένιο φόρεμά της και την τιάρα της, έτοιμη να περπατήσει προς το μέλλον της. Η Γκέρντα, φορώντας περήφανα μια μικρή λευκή κορδέλα, ήταν ακριβώς δίπλα της, μέρος της γιορτής όπως πάντα.
Αλλά καθώς άρχισε η μουσική της τελετής και η Σοφία έκανε το πρώτο της βήμα μπροστά, η Γκέρντα ξαφνικά γρύλισε και στάθηκε μπροστά στη νύφη. Γάβγιζε ασταμάτητα, γρατζουνούσε το φόρεμα, και μάλιστα το τραβούσε με τα δόντια της, μουτζουρώνοντας το λευκό ύφασμα με χώμα.
Μπερδεμένη και ανήσυχη, η Σοφία έσκυψε δίπλα στον τετράποδο σύντροφό της για να την ηρεμήσει. Τότε ήταν που πρόσεξε το μπροστινό πόδι της Γκέρντα—στριμμένο αδέξια. Το καημένο το σκυλί πονούσε φανερά.
Αυτός ο τραυματισμός δεν είχε συμβεί νωρίτερα — είχαν βγει μάλιστα για μια ήσυχη βόλτα εκείνο το πρωί. Σοκαρισμένη, η Σοφία στράφηκε προς το πλήθος:
«Είδε κανείς τι συνέβη στην Γκέρντα;»
Ακολούθησε σιωπή, μέχρι που ένας καλεσμένος μίλησε διστακτικά:
«Το έκανα. Ο αρραβωνιαστικός σου την κλώτσησε. Πολύ δυνατά, όταν έτρεξε προς το μέρος του.»
Ακούστηκαν λαχανιασμένα σχόλια. Η Σοφία πάγωσε. Ο αρραβωνιαστικός της στεκόταν άφωνος, χλωμός.
Ξαφνικά, όλα τα κομμάτια του παζλ ταιριάζουν: η Γκέρντα κρατούσε πάντα απόσταση από αυτόν. Εκείνος εκνευριζόταν όταν καθόταν κοντά στη Σοφία. Δυσανασχέτησε ακόμη και με το σκυλί που αναπαυόταν ανάμεσά τους στον καναπέ. Αλλά η Σοφία τα είχε αγνοήσει όλα.
Όχι πια.
Σηκώθηκε, με φωνή καθαρή και ακλόνητη, και είπε:
«Δεν θα γίνει γάμος.»
Το πλήθος έμεινε άναυδο. Αλλά η Σοφία, κρατώντας στην αγκαλιά της την Γκέρντα παρά το σκισμένο και λερωμένο φόρεμά της, ήδη απομακρυνόταν.
«Θα την πάω στον κτηνίατρο», είπε χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Στην αρχή, υπήρχε μόνο ησυχία. Έπειτα χειροκροτήματα. Για το θάρρος της. Την επιλογή της. Και την αγάπη της.
