Το 2011, ο Maurice Desjardins, τότε 65 ετών, υπέστη ένα καταστροφικό ατύχημα στο κυνήγι όταν ένα τουφέκι αστοχούσε, προκαλώντας καταστροφικές ζημιές στο πρόσωπό του. Τα οστά του προσώπου, το δέρμα, η μύτη, το στόμα, τα νεύρα και τα δόντια του καταστράφηκαν σοβαρά, αφήνοντάς τον αγνώριστο και παραμορφωμένο.
Η σύζυγός του, Γκαετάν, ανέλαβε την πλήρη φροντίδα του, παραιτούμενη από την εργασία της για να τον στηρίξει κατά τη διάρκεια των ετών έντονης σωματικής και συναισθηματικής ταλαιπωρίας. Ο Μορίς έπρεπε να αναπνέει μέσω τραχειοστομίας, καθώς η φυσιολογική αναπνοή κατέστη αδύνατη μετά τον τραυματισμό.
Στη σελίδα του στο GoFundMe, ο Maurice περιέγραψε τις τεράστιες προκλήσεις που αντιμετώπισε: «Για επτά χρόνια, έζησα χωρίς πρόσωπο. Δεν μπορούσα να μιλήσω, να φάω, να πιω ή να αναπνεύσω σωστά. Βασιζόμουν σε τραχειοστομία για να επιβιώσω. Πέρασα τρία από αυτά τα χρόνια περιμένοντας ένα μόσχευμα».
Τελικά, τον Μάιο του 2018, ο Μορίς υποβλήθηκε σε μια πρωτοποριακή χειρουργική επέμβαση μεταμόσχευσης προσώπου — μια μεταμορφωτική στιγμή που ο ίδιος αποκάλεσε «το μεγαλύτερο δώρο» και «μια νέα αρχή». Η περίπλοκη διαδικασία διεξήχθη από τον Δρ. Ντάνιελ Μπορσούκ, ο οποίος προειδοποίησε τον Μορίς για τους υψηλούς κινδύνους που ενέχει. Όταν του είπαν ότι μπορεί να μην επιβιώσει, ο Μορίς απάντησε: «Νομίζετε ότι πραγματικά ζω τώρα;»
Έχοντας χάσει την ελπίδα για μια φυσιολογική ζωή, ο Maurice είπε: «Οι άνθρωποι κοιτάζουν επίμονα. Οι άνθρωποι κρίνουν. Προτιμώ να ρισκάρω τα πάντα παρά να συνεχίσω έτσι. Δεν με ένοιαζε πώς ήταν το πρόσωπο. Ήθελα απλώς να ξαναμοιάσω με άνθρωπο».
Αν και εξακολουθεί να αντιμετωπίζει δυσκολίες με την ομιλία, η χειρουργική επέμβαση αποκατέστησε την ταυτότητα και την αξιοπρέπειά του. Μετά από χρόνια κρυψώνας, ο Μορίς μπορεί πλέον να κοιτάξει στον καθρέφτη και να δει επιτέλους ένα μέλλον γεμάτο ελπίδα.
