Υπάρχουν κάποια τραγούδια που δεν αποτελούν απλώς μουσικές επιτυχίες, αλλά κεφάλαια ολόκληρα στην πολιτιστική ιστορία ενός τόπου. Το θρυλικό Άνοιξε πέτρα είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση, ένας καλλιτεχνικός χείμαρρος που όταν ξέσπασε, τίποτα δεν έμεινε το ίδιο στο ελληνικό πεντάγραμμο. Η φωνή της Μαρινέλλας, καθηλωτική και δωρική, έδωσε πνοή στους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου και στη μουσική του Μίμη Πλέσσα, δημιουργώντας ένα φαινόμενο που ξεπέρασε τα όρια της οθόνης και της πίστας. Η ιστορία του ξεκινά από τη μεγάλη οθόνη, σε μια εποχή που ο κινηματογράφος ήταν ο απόλυτος καθοδηγητής των συναισθημάτων του κοινού.
Όλα άρχισαν όταν ο Μίμης Πλέσσας κλήθηκε να γράψει τη μουσική για την ταινία Γοργόνες και Μάγκες. Ο δημιουργός είχε μια πολύ συγκεκριμένη έμπνευση για το κομμάτι που θα ερμήνευε η Μαρινέλλα. Ο ρυθμός έπρεπε να είναι βαρύς, ασήκωτος, γεμάτος από την απόγνωση μιας γυναίκας που ζητά από τη γη να ανοίξει για να την καταπιεί. Η Μαρινέλλα, με εκείνη την απαράμιλλη κίνηση των χεριών της και το βλέμμα που κάρφωνε τον θεατή, μετέτρεψε το τραγούδι σε μια ιεροτελεστία πόνου. Όταν η ταινία προβλήθηκε, η ανταπόκριση ήταν κάτι παραπάνω από ενθουσιώδης. Ήταν ένα σοκ για τα αυτιά και την ψυχή των ακροατών, που έβλεπαν στο πρόσωπο της ερμηνεύτριας τη δική τους ανάγκη για λύτρωση.
Όμως, η επιτυχία αυτού του τραγουδιού δεν σταμάτησε στην κινηματογραφική αίθουσα. Η επίδρασή του ήταν τόσο σαρωτική που άρχισε να επηρεάζει την καθημερινότητα των ανθρώπων με τρόπους που κανείς δεν είχε προβλέψει. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως η αναφορά στην πέτρα μέσα στους στίχους δημιούργησε μια απίστευτη καταναλωτική μανία. Η περίφημη πέτρα της Μοσχολιού, ένα κόσμημα που συνδέθηκε άρρηκτα με το κλίμα και την αισθητική της εποχής, έγινε ανάρπαστη στα κοσμηματοπωλεία. Οι γυναίκες αναζητούσαν απεγνωσμένα αυτό το σύμβολο, θέλοντας να κλείσουν μέσα του λίγη από τη μαγεία και τη δύναμη εκείνης της ερμηνείας που δόνησε τα θεμέλια της διασκέδασης.
Η Μαρινέλλα, με αυτό το τραγούδι, απέδειξε πως είναι μια καλλιτέχνιδα που δεν φοβάται να τσαλακωθεί, να φωνάξει και να εκτεθεί. Το Άνοιξε πέτρα δεν ήταν ένα απλό σουξέ της εποχής, αλλά ένας ύμνος που άντεξε στις δεκαετίες. Ο Μίμης Πλέσσας θυμόταν πάντα με συγκίνηση τις στιγμές της ηχογράφησης, όπου η ένταση στο στούντιο ήταν τέτοια που ένιωθες ότι οι τοίχοι θα ραγίσουν. Η συνεργασία αυτών των τριών μεγάλων, του Πλέσσα, του Παπαδόπουλου και της Μαρινέλλας, γέννησε ένα αριστούργημα που ακόμα και σήμερα, όταν ακούγονται οι πρώτες νότες, προκαλεί ρίγος. Ήταν η στιγμή που η λαϊκή έκφραση συνάντησε την απόλυτη ποιότητα, δημιουργώντας έναν μύθο που δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ όσο υπάρχουν καρδιές που πονούν και φωνές που τολμούν να ζητούν το αδύνατο από τη φύση την ίδια.
Ακόμα και σήμερα, οι αφηγήσεις για το πώς γυρίστηκε η σκηνή στην ταινία προκαλούν δέος. Η σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη, το φως που έπεφτε πάνω στη Μαρινέλλα και η απόλυτη σιωπή που επικράτησε στο πλατό όταν τελείωσε η ερμηνεία, είναι κομμάτια ενός παζλ που συνθέτουν το μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού. Η πέτρα μπορεί να μην άνοιξε ποτέ κυριολεκτικά, αλλά άνοιξε διάπλατα ο δρόμος για να περάσει η Μαρινέλλα στο πάνθεον των αθανάτων της τέχνης, αφήνοντας πίσω της μια κληρονομιά που συνεχίζει να συγκινεί και να εμπνέει τις επόμενες γενιές.
