Η αυλαία έπεσε οριστικά για τον άνθρωπο που δίδαξε στην Ελλάδα τι σημαίνει πραγματικό σόου. Ο Γιώργος Μαρίνος, ο αξεπέραστος καλλιτέχνης που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή με το ταλέντο και την εκρηκτική του προσωπικότητα, δεν είναι πια ανάμεσα μας. Άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 87 ετών, βυθίζοντας στη θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο και τις χιλιάδες των θαυμαστών του που μεγάλωσαν με τις ατάκες και τα τραγούδια του. Ο θάνατός του επήλθε το απόγευμα της Τρίτης, γύρω στις 5, όμως η είδηση έγινε γνωστή το επόμενο πρωί, προκαλώντας ένα κύμα συγκίνησης που σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Γιώργος Μαρίνος είχε επιλέξει τη σιωπή. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας που τόσο τον λάτρεψαν, ζούσε απομονωμένος σε μια μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων στα νότια προάστια. Εκεί, ο άλλοτε λαμπερός showman έδινε τη δική του προσωπική μάχη με τον χρόνο και τη φθορά. Η κατάσταση της υγείας του είχε επιβαρυνθεί σημαντικά το τελευταίο διάστημα, καθώς αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα, μεταξύ των οποίων και άνοια, η οποία είχε περιορίσει την ικανότητά του να επικοινωνεί με το περιβάλλον.
Το μοιραίο προκλήθηκε από μια ξαφνική επιπλοκή. Μια λοίμωξη του αναπνευστικού, που ήρθε να προστεθεί στη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια από την οποία έπασχε, στάθηκε η αφορμή για το γρήγορο τέλος. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών και των ανθρώπων που τον φρόντιζαν, ο οργανισμός του δεν άντεξε. Ο Γιώργος Μαρίνος έφυγε ήσυχα, σχεδόν αθόρυβα, όπως ακριβώς επέλεξε να ζήσει και την τελευταία δεκαετία της ζωής του, κλείνοντας μέσα σε ένα νοητό σεντούκι τις αναμνήσεις από τις χρυσές εποχές της “Μέδουσας” και της “Οδού Ονείρων”.
Οι άνθρωποι που στάθηκαν στο πλευρό του μέχρι το τέλος, ο πιστός του φίλος Βασίλης Θωμάκος και η σύζυγός του Ιωάννα, περιγράφουν έναν άνθρωπο που, παρά τη σωματική και πνευματική κόπωση, διατηρούσε μια γαλήνη. Ακόμα και όταν οι λέξεις άρχισαν να τον εγκαταλείπουν λόγω της άνοιας, η μουσική παρέμενε ο συνδετικός του κρίκος με τον κόσμο. Όταν του έβαζαν να ακούσει τα δικά του τραγούδια, τα μάτια του άστραφταν και τα χείλη του ψιθύριζαν τους στίχους, αποδεικνύοντας ότι το πνεύμα του καλλιτέχνη δεν σβήνει ποτέ πραγματικά. Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, καθώς ο Μαρίνος δεν ήταν απλώς ένας διασκεδαστής, αλλά ένας πρωτοπόρος που τόλμησε να σπάσει ταμπού και να φέρει μια ευρωπαϊκή αύρα στη νυχτερινή Αθήνα.
