Ο Μπάμπης Λαζαρίδης, ο γιος του ανθρώπου που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή στη νυχτερινή Αθήνα, ανοίγει την καρδιά του και μιλάει για όλα εκείνα που τον καθόρισαν, για τις σκιές του παρελθόντος αλλά και για τη δύναμη που αντλεί από το όνομά του. Η απώλεια του Μπάμπη Λαζαρίδη του πρεσβύτερου άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όχι μόνο στην οικογένειά του, αλλά και στον κόσμο της διασκέδασης, όμως για τον νεαρό Μπάμπη, η ιστορία αυτή είναι κάτι πολύ πιο προσωπικό, κάτι που ριζώνει βαθιά μέσα στην ψυχή του.
Στέκεται με θάρρος μπροστά στον φακό και παραδέχεται πως η απουσία του πατέρα του είναι μια πραγματικότητα με την οποία έχει μάθει πλέον να ζει, όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό. Δεν είναι εύκολο για ένα παιδί να μεγαλώνει γνωρίζοντας τον πατέρα του μέσα από διηγήσεις, μέσα από τις αναμνήσεις των άλλων και μέσα από το βάρος ενός επιθέτου που προκαλεί δέος. Όπως ο ίδιος αποκαλύπτει, η μητέρα του, η Πόπη Μαλλιωτάκη, υπήρξε ο άνθρωπος-κλειδί σε αυτή τη διαδρομή. Ήταν εκείνη που ανέλαβε το δύσκολο έργο να του μεταφέρει την πλήρη εικόνα, χωρίς φίλτρα και χωρίς ωραιοποιήσεις.
«Η μητέρα μου μού τα έχει πει όλα για τον πατέρα μου», εξομολογείται ο Μπάμπης Λαζαρίδης με μια ειλικρίνεια που καθηλώνει. Δεν υπάρχουν πια μυστικά, δεν υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα που να τον βασανίζουν τα βράδια. Η Πόπη Μαλλιωτάκη φρόντισε να γνωρίζει ο γιος της κάθε λεπτομέρεια για τη ζωή, τη δράση και τον χαρακτήρα του ανθρώπου που του χάρισε το όνομά του. Αυτή η γνώση, αν και φορτισμένη με έντονα συναισθήματα, του χάρισε μια παράξενη γαλήνη. Έμαθε να αποδέχεται τη μοίρα του, να κοιτάζει μπροστά και να χτίζει τη δική του πορεία, έχοντας όμως πάντα ως πυξίδα τις ρίζες του.
Η ζωή του Μπάμπη Λαζαρίδη δεν ήταν ποτέ μια συνηθισμένη διαδρομή. Μεγάλωσε κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας, με τα βλέμματα όλων στραμμένα πάνω του, περιμένοντας να δουν πώς θα εξελιχθεί ο γιος του εμβληματικού επιχειρηματία. Ο ίδιος, όμως, δείχνει μια αξιοθαύμαστη ωριμότητα. Δεν προσπαθεί να ξεφύγει από τη σκιά του πατέρα του, αλλά την αγκαλιάζει. Είναι κομμάτι του εαυτού του, είναι το DNA του. Η παραδοχή του ότι «έμαθα να ζω με αυτό» δεν είναι μια δήλωση παραίτησης, αλλά μια δήλωση τεράστιας εσωτερικής δύναμης.
Κάθε φορά που αναφέρεται στον πατέρα του, η συγκίνηση είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Είναι η ιστορία ενός παιδιού που έπρεπε να ανδρωθεί γρήγορα, να καταλάβει τον κόσμο των μεγάλων πριν την ώρα του και να αντιμετωπίσει την αλήθεια κατάματα. Η μητέρα του στάθηκε βράχος δίπλα του, προστατεύοντάς τον αλλά και οπλίζοντάς τον με την αλήθεια, η οποία, όσο πικρή κι αν είναι κάποιες φορές, παραμένει το μοναδικό εργαλείο για την ελευθερία της ψυχής. Σήμερα, ο Μπάμπης Λαζαρίδης περπατάει με το κεφάλι ψηλά, τιμώντας τη μνήμη του πατέρα του και συνεχίζοντας να γράφει το δικό του κεφάλαιο, με την απόλυτη επίγνωση του ποιος είναι και από πού προέρχεται.
