Η Μυρτώ Αλικάκη, σε μια από τις πιο ώριμες και βαθιά ειλικρινείς στιγμές της, άνοιξε την καρδιά της και μίλησε για όλα όσα καθόρισαν τη διαδρομή της, εστιάζοντας στον πιο σημαντικό ρόλο της ζωής της: αυτόν της μητέρας. Η αγαπημένη ηθοποιός, που έχει χαρίσει στο κοινό εμβληματικές ερμηνείες, αποκάλυψε πως η μητρότητα δεν ήταν για εκείνη μια πηγή πίεσης, αλλά μια πραγματική διέξοδος, μια λύτρωση από το «εγώ» και τις απαιτήσεις της δημόσιας εικόνας. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, παραδέχτηκε ότι ποτέ δεν ένιωσε να πνίγεται από τις ευθύνες που φέρνει η ανατροφή των δύο γιων της, τους οποίους απέκτησε από τον γάμο της με τον Πέτρο Λαγούτη.
Για την Αλικάκη, η μητρότητα αποτελεί τη σπουδαιότερη εμπειρία που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος, ακριβώς επειδή σε αναγκάζει να στρέψεις το βλέμμα σου κάπου αλλού. «Είναι πολύ ανακουφιστικό να μην είσαι το κέντρο του κόσμου», εξήγησε, τονίζοντας πως η μετατόπιση της προσοχής από τον εαυτό της στα παιδιά της λειτούργησε ως βάλσαμο. Παρά το γεγονός ότι η ανατροφή των παιδιών είναι μια αντικειμενικά δύσκολη διαδικασία, η ίδια δηλώνει λάτρης των προκλήσεων. Τα εύκολα την κάνουν να βαριέται, ενώ η πολυπλοκότητα και οι απαιτήσεις της καθημερινότητας με τα παιδιά της έδιναν πάντα ένα ισχυρό κίνητρο για να εξελίσσεται.
Η πρακτική φύση του χαρακτήρα της έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να μην αισθανθεί ποτέ «εγκλωβισμένη». Η Μυρτώ Αλικάκη δεν φοβάται την κούραση, ούτε τις καθημερινές δουλειές, αφού όπως λέει, η πρακτική ζωή δεν την ταλαιπωρεί καθόλου. Μάλιστα, προκάλεσε αίσθηση με την άποψή της για την υπερπροστατευτικότητα, δηλώνοντας με θάρρος ότι «αγαπάει τα μικρόβια». Η ηθοποιός πιστεύει ακράδαντα ότι τα παιδιά πρέπει να έρχονται σε επαφή με τον αληθινό κόσμο, χωρίς την υστερία των αντισηπτικών και της αποστείρωσης, ώστε να χτίζουν αντιστάσεις και να μαθαίνουν να επιβιώνουν στις πραγματικές συνθήκες της ζωής.
Πέρα από τη μητρότητα, η κουβέντα στράφηκε και στο θέμα του έρωτα, εκεί όπου η Αλικάκη κατέθεσε μια σχεδόν φιλοσοφική θεωρία. Πιστεύει ότι οι άνθρωποι ερωτευόμαστε το «σκοτεινό μας κομμάτι», εκείνο το κενό ή τη «μαύρη τρύπα» που κουβαλάμε μέσα μας και αναζητούμε στον άλλον για να τη γιατρέψουμε. Για εκείνη, ο έρωτας είναι μια διαδικασία επούλωσης, μια προσπάθεια να βρεθεί το φως μέσα από την καταστροφή. Αν και δεν πιστεύει ότι οι άνθρωποι αλλάζουν ριζικά τον πυρήνα τους, είναι πεπεισμένη ότι μπορούν να θεραπευτούν και να βρουν την εσωτερική τους ισορροπία.
Τέλος, η ηθοποιός αναφέρθηκε στο βάρος της επωνυμίας, χαρακτηρίζοντας «εφιαλτικό» το σενάριο του να είναι κανείς παγκοσμίως γνωστός. Εκτιμά την ελευθερία που έχει να κυκλοφορεί και να μην την αναγνωρίζουν παντού, καθώς η ιδέα του να μην μπορείς να κρυφτείς πουθενά της προκαλεί τρόμο. Αυτή η ανάγκη για ιδιωτικότητα και αλήθεια είναι που την κάνει να ξεχωρίζει, παραμένοντας μια γυναίκα που πατάει γερά στη γη, αφοσιωμένη στην οικογένειά της και στην τέχνη της, μακριά από την ψεύτικη λάμψη των social media.
