Η ατμόσφαιρα στη Μητρόπολη Αθηνών ήταν κάτι παραπάνω από βαριά. Ήταν ηλεκτρισμένη από τον πόνο, τη συγκίνηση και το δέος για τη γυναίκα που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή. Η Μαρινέλλα, η δική μας Μαρινέλλα, δεν ήταν πια εκεί με τη φυσική της παρουσία, αλλά η αύρα της κατέκλυσε κάθε γωνιά του ναού. Ανάμεσα στους δεκάδες επώνυμους και τους εκατοντάδες θαυμαστές που βρέθηκαν εκεί για το ύστατο χαίρε, ο Γιώργος Νταλάρας στάθηκε μπροστά στο φέρετρο, φανερά συγκλονισμένος, για να εκφωνήσει έναν επικήδειο που θα μείνει χαραγμένος στη μνήμη όλων.
Με τη φωνή του να τρέμει ελαφρώς, αλλά με το σθένος ενός ανθρώπου που αποχαιρετά έναν δικό του άνθρωπο, ο κορυφαίος ερμηνευτής ξεκίνησε τον λόγο του αποκαλύπτοντας μια προσωπική επιθυμία της μεγάλης κυρίας του τραγουδιού. «Μαρινέλλα μου, είναι πολύ βαρύ και δύσκολο αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή. Μου το ζήτησες όμως και δεν μπορώ να το αρνηθώ», εξομολογήθηκε, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης στους παρευρισκόμενους. Ο Νταλάρας δεν προσπάθησε να εντυπωσιάσει με βαρύγδουπες εκφράσεις· μίλησε από την καρδιά του, όπως αρμόζει σε μια σχέση ζωής που κράτησε δεκαετίες.
Αναφέρθηκε στην περιπετειώδη πορεία της, μια διαδρομή που μόνο εύκολη δεν ήταν. Η Μαρινέλλα ήταν η γυναίκα που άνοιξε πόρτες, που έσπασε ταμπού και γκρέμισε κάστρα σε μια εποχή που όλα ήταν πιο δύσκολα για μια γυναίκα καλλιτέχνιδα. Ήταν γενναία, ανατρεπτική και επίμονη μέχρι το τέλος, δημιουργώντας ένα πρότυπο που ακολούθησαν όλες οι επόμενες γενιές. Ο Νταλάρας τόνισε με θαυμασμό πώς εκείνη, παρά το μέγεθός της, μιλούσε πάντα με σεβασμό για τις μεγάλες φωνές που προηγήθηκαν, όπως τη Βίκυ Μοσχολιού, αλλά και για τη «δική μας» Χαρούλα Αλεξίου.
Η πιο συγκλονιστική στιγμή του επικηδείου ήταν όταν ο τραγουδιστής αναφέρθηκε στην απώλεια σε προσωπικό επίπεδο. «Προχθές όμως, Μαρινέλλα, για μένα, πέθανε η δεύτερη μάνα μου», είπε με λυγμό, θυμίζοντας σε όλους ότι ήταν εκείνη που τον πήρε σχεδόν παιδί από το χέρι και τον βοήθησε να σταθεί στα πόδια του στα πρώτα του βήματα. Για τον Νταλάρα, η Μαρινέλλα δεν έφυγε προχθές. «Πέταξες πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου, τον περασμένο Σεπτέμβρη, σαν αρχαία τραγωδός, σαν την Εκάβη», είπε χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στη στιγμή που η μεγάλη ερμηνεύτρια κατέρρευσε μπροστά στα μάτια του κοινού της, κάνοντας αυτό που αγαπούσε περισσότερο: να τραγουδά.
Κλείνοντας, ο Γιώργος Νταλάρας απευθύνθηκε στην οικογένειά της, την Τζωρτίνα, τον Τίμο, τη Μελίνα και τον Δημητράκη, ζητώντας τους να είναι περήφανοι για εκείνη, όπως ήταν και εκείνη για αυτούς. Η τελευταία του φράση, «Καλό ταξίδι, μάνα. Και καλή τύχη όπου κι αν πας», ήταν η οριστική υπογραφή σε έναν αποχαιρετισμό που δεν άφησε κανένα μάτι στεγνό στη Μητρόπολη.
