Η Άντζελα Γκερέκου δεν κρύβει ποτέ τη βαθιά, σχεδόν μεταφυσική σύνδεση που έχει με την ιδιαίτερη πατρίδα της, την Κέρκυρα. Για εκείνη, το νησί των Φαιάκων δεν είναι απλώς ένας προορισμός διακοπών, αλλά το ίδιο της το κύτταρο, ο τόπος όπου η ψυχή της βρίσκει την απόλυτη γαλήνη, ειδικά τις άγιες μέρες του Πάσχα. Με μια εξομολογητική διάθεση που συγκινεί, η αγαπημένη ηθοποιός και πρόεδρος του ΕΟΤ περιγράφει πώς οι μυρωδιές, οι ήχοι από τις φιλαρμονικές και η κατάνυξη των ημερών συνθέτουν το προσωπικό της καταφύγιο.
Σε μια σπάνια αναδρομή στο παρελθόν, η Άντζελα Γκερέκου αποκάλυψε μια λεπτομέρεια που προκαλεί αίσθηση: σε ολόκληρη τη ζωή της, υπήρξε μόνο μία και μοναδική φορά που δεν βρέθηκε στην Κέρκυρα για να γιορτάσει την Ανάσταση. Ήταν μια απόφαση που πάρθηκε υπό ειδικές συνθήκες, όμως η απουσία από το νησί της εκείνη τη χρονιά χαράχτηκε στη μνήμη της ως μια εμπειρία που την έκανε να συνειδητοποιήσει ακόμα περισσότερο πόσο άρρηκτα δεμένη είναι με τα έθιμα της γης της. Κάθε φορά που πλησιάζει η Μεγάλη Εβδομάδα, η ίδια νιώθει το ίδιο ρίγος και την ίδια ακριβώς συγκίνηση, σαν να είναι η πρώτη φορά που θα αντικρίσει τους “Μπότηδες” να πέφτουν από τα μπαλκόνια στο Λιστόν.
Για την Άντζελα Γκερέκου, το Πάσχα στην Κέρκυρα είναι μια ιεροτελεστία που δεν επιδέχεται εκπτώσεις. Περιγράφει με ζωντάνια την ατμόσφαιρα που επικρατεί στα καντούνια, εκεί όπου η θλίψη της Μεγάλης Παρασκευής συναντά την ελπίδα της Ανάστασης μέσα από τις μελωδίες των πνευστών. Είναι στιγμές που η προσωπική της διαδρομή συναντά την παράδοση, και οι αναμνήσεις από τα παιδικά της χρόνια μπλέκονται γλυκά με το παρόν. Η ίδια τονίζει πως η ενέργεια που εκπέμπει το νησί εκείνες τις ημέρες είναι μοναδική στον κόσμο και αποτελεί μια πνευματική ανάταση που την τροφοδοτεί για όλη την υπόλοιπη χρονιά.
Η συγκίνησή της είναι έκδηλη καθώς αναφέρεται στην πίστη της και στον τρόπο που η οικογένειά της βιώνει αυτές τις στιγμές. Παρά το βαρύ πρόγραμμα και τις υποχρεώσεις της, η επιστροφή στην Κέρκυρα είναι μια ανάγκη ζωτικής σημασίας. Είναι το σημείο αναφοράς της, το μέρος όπου μπορεί να είναι ο εαυτός της, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ανάμεσα σε ανθρώπους που την ξέρουν από παιδί. Αυτή η σταθερότητα, αυτή η μοναδική φορά που έλειψε, αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα μιας ζωής αφιερωμένης στην αγάπη για τον τόπο της και τις ρίζες της, που παραμένουν πιο ζωντανές από ποτέ.
