Η ατμόσφαιρα στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών ήταν ασήκωτη, γεμάτη από μια θλίψη που δεν μπορούσε να περιγραφεί με λόγια. Συγγενείς, στενοί φίλοι και άνθρωποι που λάτρεψαν τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη μνήμη της Μαρινέλλας, σε ένα μνημόσυνο που έμοιαζε με έναν τελευταίο, βουβό αποχαιρετισμό. Ο ήλιος έκαιγε, αλλά η παγωνιά στις καρδιές όσων βρέθηκαν εκεί ήταν διάχυτη, καθώς η απουσία της εμβληματικής ερμηνεύτριας παραμένει μια ανοιχτή πληγή για την οικογένειά της και τον καλλιτεχνικό κόσμο.
Το πρόσωπο που τράβηξε πάνω του όλα τα βλέμματα, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης, ήταν η αγαπημένη εγγονή της Μαρινέλλας, η Τζωρτζίνα. Η νεαρή κοπέλα, που είχε μια μοναδική και βαθιά σχέση με τη γιαγιά της, εμφανίστηκε ντυμένη στα μαύρα, με την οδύνη ζωγραφισμένη στα χαρακτηριστικά της. Τα μάτια της, κρυμμένα πίσω από μαύρα γυαλιά, δεν μπορούσαν να κρύψουν το βάρος της απώλειας. Η Τζωρτζίνα στεκόταν εκεί, ακίνητη σαν σκιά του παλιού της εαυτού, κρατώντας σφιχτά τα λουλούδια που προόριζε για τη γυναίκα που υπήρξε το στήριγμα και η έμπνευσή της.
Δίπλα της, η κόρη της Μαρινέλλας, Τζωρτζίνα Σερπιέρη, προσπαθούσε να σταθεί όρθια, αντλώντας δύναμη από τις αναμνήσεις και την αγάπη του κόσμου. Τα πρόσωπα όλων ήταν σκυθρωπά, χαμένα σε σκέψεις για τις στιγμές που η φωνή της Μαρινέλλας γέμιζε τις ζωές τους. Οι παρευρισκόμενοι άφηναν λουλούδια, κυρίως λευκά τριαντάφυλλα και κρίνους, δημιουργώντας ένα λευκό χαλί πάνω στο μνήμα, ως σύμβολο αγνότητας και αιώνιας ευγνωμοσύνης για όλα όσα προσέφερε η μεγάλη ντίβα.
Η τελετή ολοκληρώθηκε μέσα σε μια υποβλητική σιωπή, που διακοπτόταν μόνο από τους χαμηλόφωνους λυγμούς και τους ψιθύρους παρηγοριάς. Κανείς δεν ήθελε να φύγει, λες και η παραμονή τους εκεί κρατούσε ζωντανή την ανάμνηση της μεγάλης καλλιτέχνιδας. Η εικόνα της μαυροφορεμένης εγγονής να απομακρύνεται αργά, υποβασταζόμενη, θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων ως η πιο δυνατή απόδειξη πως, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, η Μαρινέλλα ήταν πάνω από όλα μια μητέρα και μια γιαγιά που λατρεύτηκε όσο λίγοι. Η θλίψη ήταν διάχυτη σε κάθε γωνιά του κοιμητηρίου, θυμίζοντας σε όλους ότι ένας ολόκληρος κύκλος της ελληνικής μουσικής ιστορίας έχει πλέον κλείσει οριστικά, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
