Η Ευρυδίκη, μια ερμηνεύτρια που έχει ταυτίσει το όνομά της με τη μεγάλη γιορτή της μουσικής, τη Eurovision, αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για όλα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στον διαγωνισμό. Με λόγια γεμάτα ένταση και προβληματισμό, η αγαπημένη καλλιτέχνις δεν κρύβει την απογοήτευσή της για την κατεύθυνση που έχει πάρει ο θεσμός, αφήνοντας τους πάντες άφωνους με την ειλικρίνειά της. Η ίδια, έχοντας ζήσει την εμπειρία από την πρώτη γραμμή, νιώθει πως η μουσική έχει χάσει πλέον τον πρωταγωνιστικό της ρόλο, δίνοντας τη θέση της σε εικόνες και σκηνικά τεχνάσματα που στερούνται ουσίας.
Η τραγουδίστρια εξέφρασε με τον πιο έντονο τρόπο την πικρία της για τα τραγούδια που καταφέρνουν να ξεχωρίσουν στις μέρες μας, αναρωτώμενη πού πήγε η μελωδία και ο στίχος που κάποτε μας έκαναν να συγκινούμαστε. Είναι πραγματικά λυπηρό, σημειώνει με νόημα, να φτάνουμε στο σημείο να παρακαλάμε να κερδίσει ένα τραγούδι που δεν είναι καν στα ελληνικά ή που δεν έχει την παραμικρή σχέση με την παράδοση και την αισθητική που θα έπρεπε να πρεσβεύει η συμμετοχή μας. Η Ευρυδίκη υπογραμμίζει ότι ο διαγωνισμός έχει μετατραπεί σε ένα λούνα παρκ εντυπώσεων, όπου ο καλλιτέχνης που ανεβαίνει στη σκηνή καλείται περισσότερο να εντυπωσιάσει με τα κουστούμια και τις κινήσεις του παρά με τη φωνή του.
Η ίδια δεν δίστασε να αναλύσει πώς το κλίμα έχει αλλάξει δραματικά, τονίζοντας πως η πίεση για μια υψηλή θέση έχει επισκιάσει την ίδια την καλλιτεχνική δημιουργία. Για την Ευρυδίκη, η Eurovision ήταν κάποτε ένας τόπος συνάντησης πολιτισμών και δημιουργών, ενώ σήμερα βλέπει με θλίψη πως έχει γίνει μια αρένα όπου ο ανταγωνισμός ξεπερνά κάθε όριο ευγενούς άμιλλας. Η κριτική της δεν αφορά μόνο τις επιλογές των καλλιτεχνών, αλλά και το πώς το κοινό και οι κριτικές επιτροπές έχουν μάθει να αξιολογούν τα πράγματα, εστιάζοντας σε επιφανειακά στοιχεία.
Η τοποθέτησή της είναι ένας καθρέφτης μιας ολόκληρης γενιάς καλλιτεχνών που μεγάλωσαν βλέποντας τον διαγωνισμό ως κάτι ιερό και σήμερα νιώθουν να αποξενώνονται από αυτό που βλέπουν στις οθόνες τους. Δεν πρόκειται για νοσταλγία, ξεκαθαρίζει η τραγουδίστρια, αλλά για μια ειλικρινή ανησυχία σχετικά με την πορεία της ευρωπαϊκής μουσικής σκηνής. Η Ευρυδίκη δεν φοβάται να έρθει σε ρήξη με το κατεστημένο, προκαλώντας μας να αναλογιστούμε αν όντως αυτό είναι το επίπεδο που μας αξίζει και αν η λάμψη της Eurovision κρύβει τελικά ένα μεγάλο καλλιτεχνικό κενό. Οι λέξεις της ηχούν σαν καμπανάκι κινδύνου για όσους παρακολουθούν τον διαγωνισμό και περιμένουν κάτι παραπάνω από ένα απλό τηλεοπτικό σόου, επιβεβαιώνοντας πως η ίδια δεν θα σταματήσει ποτέ να υπερασπίζεται την ουσία της τέχνης της, ακόμα και όταν οι καιροί απαιτούν να σιωπήσουμε.
