Έντεκα ολόκληρα χρόνια συμπληρώθηκαν από την ημέρα που η Δανάη Μπάρκα στερήθηκε ένα από τα πιο πολύτιμα και ακριβά στηρίγματα της ζωής της. Ήταν 27 Μαΐου όταν ο πολυαγαπημένος της παππούς, ο Ανδρέας, έκλεισε για πάντα τα μάτια του, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό που ο χρόνος δεν κατάφερε να γιατρέψει ούτε στο ελάχιστο. Η γνωστή ηθοποιός και παρουσιάστρια, φανερά συγκινημένη, επέλεξε το πρωινό της Τετάρτης για να ανοίξει την καρδιά της και να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς της φίλους στο Instagram μια βαθιά προσωπική, τρυφερή εξομολόγηση, συνοδευόμενη από μια νοσταλγική φωτογραφία από την παιδική της ηλικία, όπου βρίσκεται ασφαλής μέσα στην αγκαλιά του.
Η απώλεια αυτή παραμένει μια ανοιχτή πληγή για την παρουσιάστρια, η οποία κάθε χρόνο τέτοια μέρα ξυπνά με ένα τεράστιο παράπονο και τη φράση «Αχ και να ήσουν εδώ» να τριγυρνά στο μυαλό της. Στο φορτισμένο κείμενο που δημοσίευσε, η Δανάη Μπάρκα αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο τον πόνο του αποχωρισμού, αλλά και την ανάγκη της να κρατήσει ζωντανές τις πιο έντονες αναμνήσεις που τη δένουν με τον παππού της. Η ίδια παραδέχεται πως μπροστά στα τραγικά γεγονότα που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, το να κουβαλά κανείς τόσο βαριά το φευγιό ενός παππού, κάτι που αποτελεί τη φυσιολογική ροή της ζωής, ίσως για κάποιους να φαντάζει υπερβολή. Ωστόσο, θέτει ένα συγκλονιστικό ερώτημα που αγγίζει κάθε ανθρώπινη ψυχή, αναρωτώμενη ποιος μπορεί πραγματικά να μετρήσει και να κρίνει το εσωτερικό κενό του καθενός μας, ποιος μπορεί να δεχτεί αναίμακτα τις πρώτες μεγάλες απώλειες και να αποχωριστεί τις ρίζες του, κλείνοντας οριστικά την πόρτα της παιδικής ηλικίας με τόσες ελλείψεις.
Η συναισθηματική φόρτιση κορυφώνεται καθώς περιγράφει τη σκληρή πραγματικότητα του σήμερα, βλέποντας τη γιαγιά της, την Τούλα, να μιλάει στις φωτογραφίες και να λέει τα καθημερινά της νέα στον άνθρωπο της ζωής της που δεν είναι πια εκεί για να την ακούσει. Η Δανάη Μπάρκα εξομολογείται πως φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, θα ήθελε τον παππού της δίπλα της, όμως βρίσκει παρηγοριά στην πίστη ότι εκείνος την προσέχει από ψηλά. Κλείνει το σπαρακτικό της μήνυμα με την ελπίδα να βρίσκεται πάντα ανάμεσα σε πεταλούδες που θα της θυμίζουν να κοιτάζει τον ουρανό, στέλνοντας την αγάπη της στον «παππούλη» της, τον οποίο δεν σταματά ποτέ να συζητά, και υπογράφοντας με το πιο γλυκό τους μυστικό, το χαϊδευτικό όνομα που της είχε χαρίσει ο ίδιος: «Η ποντίκω σου».
