Новый заголовок: Το ανεκπλήρωτο όνειρο της Γωγώς Μαστροκώστα που δεν πρόλαβε να γίνει πραγματικότητα και η κρυφή επιθυμία που την βασάνιζε μέχρι την τελευταία της πνοή

Η μοίρα έπαιξε το πιο σκληρό και ανεκδιήγητο παιχνίδι στην απόλυτη Ελληνίδα σταρ, τη γυναίκα που ταυτίστηκε με τη λάμψη, την ομορφιά και την αστείρευτη δύναμη ψυχής. Η Γωγώ Μαστροκώστα, το κορίτσι που αγαπήθηκε όσο λίγα πρόσωπα στην εγχώρια showbiz, άφησε την τελευταία της πνοή βυθίζοντας σε ανείπωτο θρήνο την οικογένειά της και ολόκληρο το πανελλήνιο. Πίσω όμως από τα λαμπερά φώτα, τις κάμερες, τα εξώφυλλα και το αιώνιο, φωτεινό της χαμόγελο, υπήρχε ένας βαθύς, βουβός καημός, ένα μεγάλο όνειρο ζωής και μια κρυφή επιθυμία που δυστυχώς δεν πρόλαβε ποτέ να εκπληρωθεί.

Η πανέμορφη γυμνάστρια και παρουσιάστρια πάλεψε σαν αληθινός βράχος, με μια πρωτοφανή γενναιότητα που συγκλόνισε ακόμα και τους γιατρούς στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου άφησε την τελευταία της πνοή μετά από ραγδαία επιδείνωση της υγείας της. Όμως, ο χρόνος στάθηκε αμείλικτος και δεν της επέτρεψε να ολοκληρώσει αυτό που η καρδιά της λαχταρούσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή που η Γωγώ Μαστροκώστα ήρθε αντιμέτωπη με τον εφιάλτη, μόλις τρεις ημέρες μετά τη γέννηση της πολυαγαπημένης της κόρης, Βικτώριας, η ζωή της άλλαξε ριζικά. Η μητρότητα έγινε για εκείνη ο απόλυτος φάρος, η μοναδική της πυξίδα. Μέσα στην αγκαλιά του συντρόφου της ζωής της, του Τραϊανού Δέλλα, η Γωγώ βρήκε το απάνεμο λιμάνι της, τον δικό της επίγειο άγγελο που δεν έφυγε ούτε δευτερόλεπτο από το προσκέφαλό της. Εκείνος, ο άντρας που άφησε ακόμα και τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις για να είναι εκεί, να της κρατά το χέρι στις πιο σκοτεινές ώρες των μεταμοσχεύσεων και των δύσκολων θεραπειών, ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο η Γωγώ ήθελε να ξαναγράψει την ιστορία από την αρχή.

Το μεγάλο, το κρυφό, το ανεκπλήρωτο όνειρο της Γωγώς Μαστροκώστα ήταν να αποκτήσει ένα δεύτερο παιδί. Ήταν μια επιθυμία γεμάτη πάθος, ένας ευσεβής πόθος που τη βασάνιζε και την κρατούσε ξάγρυπνη τα βράδια. Η ίδια, σε παλαιότερες εξομολογήσεις της, είχε αποκαλύψει με σπαραγμό ψυχής πως δεν κατάφερε να ζήσει την κόρη της όπως θα ήθελε όταν εκείνη ήταν μωρό, καθώς η διάγνωση της ασθένειας την ανάγκασε να μπει αμέσως στην αρένα μιας σκληρής μάχης για την ίδια της την επιβίωση. Κρατούσε το βρέφος της στην αγκαλιά, ξέσπαγε σε δάκρυα και η σκέψη της έτρεχε στο αν θα προλάβει να τη δει να μεγαλώνει, να γίνει γυναίκα.

Μέσα σε όλο αυτό το συναισθηματικό φορτίο, η επιθυμία να χαρίσει στον Τραϊανό Δέλλα ακόμα ένα μωρό, να ζήσουν μαζί τη χαρά της γέννησης χωρίς το μαύρο σύννεφο του φόβου, είχε γίνει για εκείνη σκοπός ζωής. Ήθελε σαν τρελή να ξαναγίνει μάνα, να νιώσει τη δημιουργία, να νικήσει κατά κράτος τη μοίρα και να αποδείξει ότι η ζωή πάντα κερδίζει. Δυστυχώς, οι απανωτές περιπέτειες, η μεταμόσχευση μυελού των οστών και οι μετέπειτα σοβαρές επιπλοκές που εμφάνισε ο οργανισμός της, δεν της επέτρεψαν ποτέ να κάνει αυτό το όνειρο πραγματικότητα. Η επιθυμία αυτή έμεινε για πάντα εγκλωβισμένη στην καρδιά της, ένας βουβός καημός που την ακολούθησε μέχρι τη γειτονιά των αγγέλων, αφήνοντας πίσω της μια τραγική ιστορία απόλυτου έρωτα, θυσίας και απαράμιλλης γυναικείας δύναμης.