Ο Αλέξης Γεωργούλης αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή του και να προχωρήσει σε μια βαθιά, απόλυτα ειλικρινή και άκρως καθηλωτική εξομολόγηση που αφορά το πιο ευαίσθητο κομμάτι της ύπαρξής του, την προσωπική του ζωή και τον τρόπο που βιώνει τον έρωτα. Ο γνωστός πρωταγωνιστής, με απόλυτη συναισθηματική γύμνια, αποκάλυψε μια αλήθεια που ξαφνιάζει και φωτίζει τις πιο κρυφές πτυχές των σχέσεών του.
Μέσα από τα λόγια του γίνεται σαφές ότι ο ίδιος κουβαλάει ένα ιδιαίτερο μοτίβο συμπεριφοράς όταν αποφασίζει να μοιραστεί τη ζωή του με έναν άλλον άνθρωπο. Όπως ο ίδιος παραδέχεται χωρίς περιστροφές, κάθε φορά που μπαίνει σε μια νέα ερωτική σχέση, δεν μπορεί να σταματήσει το μυαλό του από το να τρέχει στο μέλλον. Αντί να ζήσει το παρόν, αρχίζει σχεδόν αμέσως να διακρίνει τα πρώτα σημάδια της φθοράς, να βλέπει το αναπόφευκτο τέλος να πλησιάζει απειλητικά και να συνειδητοποιεί ότι η ιστορία αυτή δεν θα έχει αίσιο τέλος.
Αυτή η εσωτερική βεβαιότητα ότι όλα είναι εφήμερα τον οδηγεί σε μια συγκεκριμένη αντίδραση. Μόλις νιώσει ότι η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει, προτιμά να μην περιμένει την πλήρη κατάρρευση ή τον πόνο του οριστικού αποχωρισμού. Επιλέγει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να αποχωρήσει πρώτος, βάζοντας ο ίδιος τους τίτλους τέλους προτού προλάβει η άλλη πλευρά να τον πληγώσει ή να φθαρεί ολοκληρωτικά το συναίσθημα. Είναι μια άμυνα, ένας τρόπος να προστατεύσει τον εαυτό του, αλλά και μια σκληρή πραγματικότητα που τον συνοδεύει σε κάθε ερωτικό του βήμα.
Η ατμόσφαιρα γύρω από αυτές τις δηλώσεις είναι γεμάτη από έντονα συναισθήματα και μια διάχυτη μελαγχολία για τον τρόπο που εξελίσσονται οι ανθρώπινες επαφές στη σύγχρονη εποχή. Ο Αλέξης Γεωργούλης δεν διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα του γοητευτικού άντρα που δεν αντιμετωπίζει δυσκολίες, αποδεικνύοντας ότι πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας κρύβονται ανασφάλειες, έντονες σκέψεις και αποφάσεις που κοστίζουν σε ψυχικό απόθεμα. Η παραδοχή του ότι φεύγει μόλις δει το τέλος να έρχεται, δείχνει έναν άνθρωπο που προτιμά την καθαρή ρήξη από τη μακρόσυρτη αγωνία.
Αυτή η τοποθέτηση προκαλεί αίσθηση και φέρνει στο φως τη δυσκολία της δέσμευσης, αλλά και την εσωτερική πάλη που βιώνει όταν τα συναισθήματα γίνονται πολύπλοκα. Η ανάγκη του για φυγή, η οποία λειτουργεί ως προστατευτικό τείχος, αποτελεί πλέον το σήμα κατατεθέν της προσωπικής του διαδρομής, αφήνοντας μια έντονη αίσθηση ότι ο έρωτας για εκείνον είναι μια διαρκής μάχη με τον χρόνο και το αναπόφευκτο φινάλε.
