Ολόκληρος ο καλλιτεχνικός κόσμος και η θεατρική οικογένεια βυθίστηκαν στο απόλυτο σκοτάδι και τον ανείπωτο θρήνο. Το τελευταίο χειροκρότημα για τον σπουδαίο θεατράνθρωπο, ηθοποιό και σκηνοθέτη Σωτήρη Τσόγκα γράφτηκε με τον πιο σπαρακτικό τρόπο, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια απέραντη θλίψη που όμοιά της δύσκολα έχει καταγραφεί τα τελευταία χρόνια.
Στο δημοτικό κοιμητήριο Ζωγράφου εκτυλίχθηκαν σκηνές αρχαίας τραγωδίας, με το κλίμα να είναι εξαιρετικά βαρύ και φορτισμένο από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Συγγενείς, στενοί φίλοι, αγαπημένοι συνάδελφοι αλλά και απλός κόσμος που τον λάτρεψε μέσα από την πολυετή, επιτυχημένη πορεία του στο σανίδι, συγκεντρώθηκαν για να αποχαιρετήσουν τον άνθρωπο που σφράγισε με το ταλέντο και το ήθος του το ελληνικό θέατρο. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, γεμάτη βουβό πόνο, με τα βλέμματα όλων να είναι στραμμένα στην τραγική φιγούρα της ημέρας.
Η σύζυγός του, η επίσης διακεκριμένη ηθοποιός Μαίρη Ραζή, έφτασε στο κοιμητήριο σε κατάσταση απόλυτου σοκ και ολοκληρωτικής κατάρρευσης. Ο επί σειρά δεκαετιών σύντροφος της ζωής της, ο άνθρωπος με τον οποίο συμπορεύτηκε καλλιτεχνικά και προσωπικά, δημιουργώντας το ιστορικό θέατρο Πρόβα, έφυγε ξαφνικά από κοντά της, αφήνοντάς την μόνη σε έναν κόσμο που πλέον μοιάζει άδειος. Η Μαίρη Ραζή, υποβασταζόμενη και ντυμένη στα μαύρα, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της, ξεσπώντας σε λυγμούς που ράγιζαν καρδιές. Τα μάτια της, γεμάτα απόγνωση, μαρτυρούσαν τον αβάσταχτο πόνο της απώλειας, καθώς κοιτούσε το φέρετρο του αγαπημένου της Σωτήρη.
Δίπλα της, σαν ακλόνητοι βράχοι μέσα στην καταιγίδα, στάθηκαν τα πιο κοντινά πρόσωπα της οικογένειας, προσπαθώντας να της δώσουν κουράγιο, αν και οι ίδιοι ήταν συντετριμμένοι. Η πολυαγαπημένη τους κόρη, Κοραλία Τσόγκα, δεν μπορούσε να πιστέψει το κακό που τους βρήκε, θρηνώντας τον πατέρα της με βουβό, εσωτερικό πόνο. Η αδελφή του εκλιπόντος, Νανά Τσόγκα, η οποία ήταν πάντα στο πλευρό του σε κάθε του βήμα, ήταν φανερά συγκλονισμένη, όπως και η Αγγελική Ραζή. Ο γαμπρός του, ο γνωστός ηθοποιός Υάκινθος Μάινας, στεκόταν βουβός και συντετριμμένος, βιώνοντας κι αυτός την τεράστια απώλεια ενός ανθρώπου που θεωρούσε δεύτερο πατέρα του.
Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε μέσα σε μια θάλασσα από δάκρυα και λουλούδια. Άνθρωποι του θεάτρου που μοιράστηκαν μαζί του το ίδιο καμαρίνι, την ίδια σκηνή και τις ίδιες αγωνίες, βρέθηκαν εκεί για να του πουν το στερνό αντίο. Όλοι είχαν να πουν έναν καλό λόγο για τον Σωτήρη Τσόγκα, για την ευγένειά του, την αφοσίωσή του στην τέχνη και την αστείρευτη αγάπη του για τη δημιουργία. Όταν το φέρετρο οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία, η συγκίνηση κορυφώθηκε. Το παρατεταμένο, ζεστό χειροκρότημα των παρευρισκόμενων έσπασε τη νεκρική σιγή, αποδεικνύοντας ότι ο Σωτήρης Τσόγκας δεν θα ξεχαστεί ποτέ, αλλά θα ζει αιώνια μέσα από το σπουδαίο έργο του και τις καρδιές των δικών του ανθρώπων.
