Η εξομολόγηση που έκανε ο Ρένος Ρώτας προκαλεί έντονες συζητήσεις στους καλλιτεχνικούς κύκλους και φέρνει στο φως την ωμή αλήθεια για τον κόσμο του θεάματος. Ο γνωστός ηθοποιός αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά, χωρίς φίλτρα και ωραιοποιήσεις, για όλα όσα συμβαίνουν πίσω από τις λαμπερές κουρτίνες, αποδεικνύοντας ότι διαθέτει μια εξαιρετικά ώριμη και προσγειωμένη ματιά για την καριέρα του και την εγχώρια καλλιτεχνική πραγματικότητα.
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ο αγαπημένος πρωταγωνιστής ξεκαθάρισε τη θέση του σχετικά με ένα από τα μεγαλύτερα τοσήμαντα ορόσημα για κάθε Έλληνα ηθοποιό. Για τον ίδιο, όπως εξήγησε με απόλυτη σαφήνεια, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση όνειρο ζωής το να βρεθεί και να πατήσει το πόδι του στην αρχαία ορχήστρα της Επιδαύρου. Αυτή η δήλωση έρχεται να ανατρέψει τα μέχρι τώρα δεδομένα και τα κλισέ που ακούγονται κατά κόρον στον χώρο της υποκριτικής, δείχνοντας έναν άνθρωπο που δεν κυνηγάει χίμαιρες, αλλά εστιάζει στην ουσία της τέχνης του.
Παρά τη συγκεκριμένη τοποθέτηση, ο Ρένος Ρώτας δεν έκρυψε τα πραγματικά του συναισθήματα για τους συναδέλφους του που καταφέρνουν να δίνουν το «παρών» εκεί σχεδόν κάθε καλοκαίρι. Με έναν απόλυτα υγιή τρόπο, παραδέχτηκε ότι τους ζηλεύει με την καλή έννοια, καθώς τους δίνεται μια τόσο σπουδαία ευκαιρία σε ετήσια βάση. Μέσα από τα λόγια του δεν βγαίνει ίχνος πικρίας, αλλά ένας βαθύς και ειλικρινής θαυμασμός. Ο ίδιος εξομολογήθηκε ότι πολλές φορές μπαίνει στη διαδικασία να αναρωτηθεί τι θα έπρεπε να κάνει και ο ίδιος για να βρεθεί εκεί, όμως αναγνωρίζει περίτρανα ότι αυτό το κομμάτι δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το δικό του ταλέντο ή τη δική του προσπάθεια.
Η σκληρή πραγματικότητα της αγοράς είναι κάτι που ο γνωστός ηθοποιός γνωρίζει καλά. Οι επιλογές και οι διανομές των ρόλων καθορίζονται από τις παραγωγές, τις εκάστοτε συγκυρίες, τους συντελεστές και το timing, αφήνοντας πολλές φορές εκτός σημαντικούς καλλιτέχνες. Μέσα σε αυτό το χαοτικό περιβάλλον, ο Ρένος Ρώτας χρησιμοποιεί ως απόλυτη πυξίδα και καταφύγιο τη σοφή ρήση του Ευριπίδη, τονίζοντας ότι ο χρόνος είναι εκείνος που στο τέλος δίνει όλες τις απαντήσεις. Η υπομονή είναι το μεγάλο του όπλο απέναντι στις αντιξοότητες.
Ένα άλλο τεράστιο ζήτημα στο οποίο στάθηκε με θάρρος είναι το φαινόμενο της τυποποίησης και τα περιβόητα «κουτάκια» στα οποία η αγορά προσπαθεί μανιωδώς να εγκλωβίσει τους ηθοποιούς. Ο Ρένος Ρώτας υπογράμμισε ότι μια μεγάλη επιτυχία ή μια συγκεκριμένη εξωτερική εμφάνιση συχνά οδηγεί σε μια στείρα επανάληψη των ίδιων ρόλων. Η αγορά τείνει να υπαγορεύει την ταυτότητα του καλλιτέχνη αντί να τον αφήνει να την ανακαλύψει. Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι η εξωτερική εμφάνιση δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να καθορίζει την ερμηνευτική γκάμα ενός σωστά εκπαιδευμένου ηθοποιού. Η τεχνική, η μέθοδος και η βαθιά μελέτη είναι τα μόνα εργαλεία για τη δημιουργία αληθινών χαρακτήρων.
Φέρνοντας μάλιστα ως ακράδαντα παραδείγματα τεράστιους σταρ του παγκόσμιου σινεμά, ανέφερε τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις στο «Το αριστερό μου πόδι» και τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στον ρόλο του Τρούμαν Καπότε, θέλοντας να αποδείξει ότι η πραγματική υποκριτική είναι μεταμόρφωση και όχι απλά ένας συγκεκριμένος «τύπος». Αν η στιγμή είναι κατάλληλη στο μέλλον, ο Ρένος Ρώτας θα ήθελε πολύ να ζήσει την εμπειρία της Επιδαύρου, όμως μέχρι τότε συνεχίζει να δίνει τη δική του μάχη για ρόλους με ουσία, μακριά από ταμπέλες και στερεότυπα.
