Η Δήμητρα Παπαδοπούλου κατάφερε για άλλη μια φορά να στρέψει όλα τα βλέμματα πάνω της, προχωρώντας σε μια άκρως απροσδόκητη και βαθιά συγκινητική κίνηση που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί. Η δημοφιλής δημιουργός και ηθοποιός, η οποία έχει διαγράψει μια τεράστια και απόλυτα επιτυχημένη διαδρομή στον καλλιτεχνικό χώρο, αποφάσισε να κλείσει οριστικά έναν μεγάλο ανοιχτό λογαριασμό με το παρελθόν της. Σε ηλικία 64 ετών, φόρεσε την πανεπιστημιακή τήβεννο και ανέβηκε στα έδρανα για να παραλάβει το πτυχίο της, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι οι προσωπικές επαναστάσεις δεν έχουν ηλικία και ότι οι υποσχέσεις ζωής δεν ξεχνιούνται ποτέ.
Η απόφαση αυτή δεν ήταν απλώς μια τυπική διαδικασία, αλλά μια εσωτερική ανάγκη που κρατούσε χρόνια. Η ίδια βρέθηκε στην ορκωμοσία κρατώντας λουλούδια και το πολυπόθητο έγγραφο της Ελληνικής και Αγγλικής Φιλολογίας στα χέρια της. Όπως εξομολογήθηκε η ίδια, η επιστροφή της στα θρανία έγινε πραγματικότητα μετά από μια έντονη παρότρυνση της φίλης και συναδέλφου της, Δανάης Λουκά, η οποία τη βοήθησε να πάρει τη μεγάλη απόφαση. Χρειάστηκαν περίπου έξι μήνες εντατικής προσπάθειας για να ολοκληρώσει τα τρία τελευταία μαθήματα που της είχαν απομείνει από τα παλιά χρόνια, καθώς το υπουργείο είχε ανακοινώσει τη διαγραφή των αιώνιων φοιτητών και τα χρονικά περιθώρια είχαν στενέψει οριστικά.
Η πιο φορτισμένη στιγμή της όλης διαδικασίας ήρθε μέσα από τα λόγια που επέλεξε να αφιερώσει στον άνθρωπο που δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Η φράση της ότι ο πατέρας της είχε πάντα έναν μεγάλο καημό για αυτό το πτυχίο, συγκλόνισε όσους την άκουσαν. Με μια ανάρτηση που έγραφε χαρακτηριστικά ότι αν υπάρχει ψυχή εκεί ψηλά, τότε σίγουρα θα είναι χαρούμενη, η Δήμητρα Παπαδοπούλου έβγαλε από μέσα της ένα βάρος δεκαετιών. Παράλληλα, έσπευσε να ξεκαθαρίσει με το γνωστό της χιούμορ ότι δεν πρόκειται να τη δει κανείς να εργάζεται ως καθηγήτρια σε σχολείο, αφήνοντας ωστόσο ανοιχτό το ενδεχόμενο να ασχοληθεί στο μέλλον με κάποιο αντικείμενο στον τομέα της ψυχολογίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Η κίνησή της αυτή αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα για το ότι ποτέ δεν είναι αργά για να εκπληρώσει κανείς τα κρυφά του όνειρα και να τιμήσει τη μνήμη των δικών του ανθρώπων.
