Μια εξομολόγηση που προκαλεί ρίγη συγκίνησης και φέρνει στο φως τις πιο σκοτεινές αλλά και τις πιο αληθινές στιγμές της ζωής του παραχώρησε ο Γιώργος Γιαννόπουλος. Ο αγαπημένος ηθοποιός, σε μια εκθέμελη κατάθεση ψυχής, αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή του και να μιλήσει ανοιχτά για τα παιδικά του χρόνια, τις κοινωνικές προκαταλήψεις που βίωσε στο ίδιο του το πετσί, αλλά και τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε η αγαπημένη του αδερφή στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του.
Η κουβέντα για τα πρέπει και τα θέλω της ζωής άνοιξε ένα πολύ ευαίσθητο κεφάλαιο για τον ίδιο. Ο ηθοποιός γύρισε το χρόνο πίσω, αναπολώντας την περίοδο που οι επιταγές της κοινωνίας προσπαθούσαν να βάλουν όρια στην καθημερινότητά του. Όπως τόνισε χαρακτηριστικά, η έννοια του πρέπει εισέβαλε από πολύ νωρίς στη δική του πραγματικότητα, δημιουργώντας μια ασταμάτητη δυσκολία και έναν διαρκή αγώνα.
Με λόγια που καθηλώνουν, ο Γιώργος Γιαννόπουλος στάθηκε στο σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας και στο μπούλινγκ που δέχτηκε. Ήταν αυτονόητο, όπως εξήγησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια, καθώς για τον περίγυρο ήταν απλά ο αδερφός της ανάπηρης. Μάλιστα, θέλησε να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, σημειώνοντας πως στο χωριό κάποια πράγματα είχαν παρεξηγηθεί. Η αδερφή του είχε σύνδρομο Down και για τον ίδιο δεν είχε καμία απολύτως αναπηρία. Ήταν ένας εξαιρετικά θετικός άνθρωπος, μια φωτεινή αύρα που του προσέφερε μαθήματα ζωής και συμβουλές τις οποίες ακολουθεί ευλαβικά μέχρι και σήμερα.
Ο ίδιος δήλωσε με απόλυτο συναίσθημα πως ζει για την αδερφή του, δείχνοντας το μέγεθος της αφοσίωσης και της αγάπης που τρέφει για εκείνη. Παράλληλα, εξέφρασε την απέραντη ευγνωμοσύνη του για τους γονείς του, οι οποίοι κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον γεμάτο ζεστασιά. Σε αντίθεση με τον περισσότερο κόσμο που μεγαλώνει κάτω από το βάρος των υποχρεώσεων, ο πατέρας και η μητέρα του είχαν ως απόλυτο μότο την αγάπη. Η μόνη ευχή και συμβουλή που του έδιναν ήταν να έχει την υγεία του και να κάνει στη ζωή του ακριβώς αυτό που επιθυμεί η καρδιά του.
Αυτή η απόλυτη ελευθερία και η ανεξάντλητη στοργή της οικογένειάς του ήταν το ισχυρότερο όπλο του απέναντι στις δυσκολίες, επιτρέποντάς του να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και να βαδίσει στο δικό του μονοπάτι με ψηλά το κεφάλι.
