Υπάρχουν πρόσωπα που δεν περνούν απλώς από το καλλιτεχνικό στερέωμα, αλλά το σημαδεύουν ανεξίτηλα, ορίζοντας μια ολόκληρη εποχή με το βλέμμα, την παρουσία και την εκρηκτική τους προσωπικότητα. Η Ζωή Λάσκαρη υπήρξε ακριβώς αυτό: μια γυναίκα που δεν χώρεσε ποτέ σε στενά καλούπια, γεννημένη για να μαγνητίζει τα βλέμματα και να προκαλεί αληθινές θύελλες συναισθημάτων σε κάθε της βήμα.
Η διαδρομή της ξεκίνησε με τον πιο εκτυφλωτικό τρόπο. Ένα πανέμορφο, αγέρωχο κορίτσι από τη Θεσσαλονίκη, η Ζωή Κουρούκλη, κατακτά τον τίτλο της Σταρ Ελλάς το 1959 και αμέσως γίνεται το απόλυτο σύμβολο μιας Ελλάδας που διψά για ομορφιά και ανανέωση. Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια, πολύ πιο μεγάλα από ένα απλό στέμμα ομορφιάς. Η συνάντησή της με τον Φιλοποίμενα Φίνο και τον Γιάννη Δαλιανίδη άλλαξε τα πάντα. Το όνομά της μεταμορφώνεται σε Λάσκαρη και με τον θρυλικό «Κατήφορο» το 1961, η μεγάλη οθόνη υποκλίνεται στο απόλυτο ταμπεραμέντο της. Το κοινό παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα μια πρωταγωνίστρια που δεν φοβάται να τσαλακωθεί, να προκαλέσει, να αγαπήσει με πάθος και να συγκρουστεί με τα ταμπού της εποχής.
Πίσω όμως από τα εκτυφλωτικά φώτα, τις επιτυχίες στον κινηματογράφο και τα ατελείωτα χειροκροτήματα στο θέατρο, υπήρχε μια γυναίκα βαθιά συναισθηματική, ευάλωτη και ασυμβίβαστη. Η προσωπική της ζωή υπήρξε γεμάτη ένταση, μεγάλους έρωτες και καθοριστικές στιγμές. Από τον θυελλώδη δεσμό με τον Τόλη Βοσκόπουλο, που άφησε εποχή για το πάθος του, μέχρι τον πρώτο της γάμο με τον Πέτρο Κουτουμάνο και τη γέννηση της κόρης της Μάρθας, κάθε της επιλογή ήταν μια κατάθεση ψυχής.
Η απόλυτη ηρεμία και η ουσιαστική συντροφικότητα ήρθαν τελικά στο πλευρό του Αλέξανδρου Λυκουρέζου. Μαζί δημιούργησαν μια δεμένη οικογένεια, αποκτώντας τη Μαρία-Ελένη, και έζησαν δεκαετίες κοινής πορείας μακριά από τα περιττά φώτα της δημοσιότητας, στο καταφύγιό τους στο Πόρτο Ράφτη. Εκεί όπου η μεγάλη σταρ άφησε την τελευταία της πνοή, ήσυχα, σκορπίζοντας ανείπωτη θλίψη. Η αύρα της όμως παραμένει ζωντανή, ως η απόλυτη απόδειξη πως ο αληθινός μύθος δεν σβήνει ποτέ.
