Πίσω από τη λαμπερή εικόνα μιας γυναίκας που σκόρπισε απλόχερα το γέλιο και σημάδεψε για πάντα τη μικρή οθόνη, κρύβεται μια πορεία γεμάτη βαθιά μυστικά, επώδυνες απώλειες και σκληρές αλήθειες. Η Κατιάνα Μπαλανίκα, που με αφορμή τα γενέθλιά της στις 20 Αυγούστου φέρνει ξανά στο φως πτυχές της ζωής της, δεν χώρεσε ποτέ σε καλούπια. Μεγάλωσε στην Αθήνα, κόρη μιας μητέρας από τη Λευκάδα και ενός πατέρα χρυσοχόου από την Κέρκυρα, μέσα σε μια μεγάλη, περίπλοκη οικογένεια με αδέλφια από δεύτερους γάμους, που αργότερα μοιράστηκαν την καθημερινότητά τους σε μια κοινή πολυκατοικία.
Ωστόσο, η παιδική της ηλικία στιγματίστηκε από μια τραυματική απουσία. Μέχρι κάποια ηλικία την ανατροφή της είχε αναλάβει η γιαγιά της, καθώς η μητέρα της είχε σταλεί εξορία στη Μακρόνησο όταν η Κατιάνα ήταν μόλις επτά μηνών. Στο μικρό κορίτσι έλεγαν πως η μητέρα της βρισκόταν «στο κολέγιο», αποκρύπτοντας τη σκληρή πραγματικότητα μέχρι την επιστροφή της, όταν πια η ίδια ήταν τεσσάρων ετών. Η οικογενειακή ιστορία κουβαλούσε βαριά τραύματα: η γιαγιά της είχε μια κόρη στην εξορία και έναν γιο καταδικασμένο σε θάνατο. Ο θείος της, καθηγητής Αγγλικών, κατάφερε να σωθεί όταν μίλησε ενώπιον εκπροσώπων του Ερυθρού Σταυρού και Αμερικανών, όμως η ζωή του καταστράφηκε καθώς παρέμεινε αποκλεισμένος από τη διδασκαλία μέχρι το 1974, κλεισμένος μέσα σε ένα δωμάτιο.
Μετά την επιστροφή της μητέρας της και τον δεύτερο γάμο της, ο πατριός της σήκωσε στις πλάτες του την πολυμελή οικογένεια —τρία κορίτσια και δύο αγόρια— θυμίζοντας την «οικογένεια Χωραφά». Μέσα σε εκείνο το σπίτι η μόρφωση ήταν ιερή. Η μητέρα της, με έντονο διδακτικό ταλέντο, βοηθούσε όχι μόνο τα δικά της παιδιά αλλά και ολόκληρη τη γειτονιά. Η Κατιάνα τελείωσε το δημοτικό στον Χολαργό και πήρε υποτροφία για το Pierce, παραμένοντας όμως ένα φοβισμένο και εσωστρεφές παιδί, κουβαλώντας έναν φόβο που δεν έσβησε ποτέ. Εκεί γνώρισε και την Κάτια Δανδουλάκη, χτίζοντας μια φιλία ζωής.
Αν και αγαπούσε τον αθλητισμό και τον χορό, η παρότρυνση ενός θείου την οδήγησε στο Εθνικό Θέατρο. Παρότι ξεκίνησε με προσανατολισμό στο δράμα, η κωμωδία την κέρδισε. Καθοριστική υπήρξε η καλλιτεχνική της συνύπαρξη με τον Γιώργο Μαρίνο στον «Ρήγα» και στη «Μέδουσα» μέχρι το 1974. Ακολούθησε ο γάμος της, η μετακόμιση στην Αμερική και η γέννηση του γιου της, Μάκη Κακέτση, τον οποίο επέλεξε να μεγαλώσει μόνη της, ανακαλύπτοντας την ανιδιοτελή αγάπη.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1978, εργάστηκε ακατάπαυστα στο τραγούδι, την επιθεώρηση, το θέατρο και την τηλεόραση. Η ενσάρκωση της Σάσας Παπαδήμα στο «Ντόλτσε Βίτα» άφησε εποχή, έναν ρόλο που έχτισε η ίδια δίνοντας έμφαση στην απόλυτη αξία της φιλίας. Αργότερα ακολούθησαν οι «Σαββατογεννημένες» ως Καίτη Τόνγκα, επιβεβαιώνοντας τη μοναδικότητά της. Σήμερα, η ηθοποιός δεν διστάζει να θίξει τα εμπόδια που συναντούν οι μεγαλύτερες γυναίκες ηθοποιοί στην τηλεόραση, εκφράζοντας την επιθυμία για έναν ουσιαστικό ρόλο χωρίς να κυνηγά δουλειές με κάθε τίμημα.
Κρατά στην καρδιά της τη βαθιά φιλία της με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, η απώλεια της οποίας τη σημάδεψε βαθιά. Χωρίς πικρία ή μεταμέλεια, απολαμβάνει την οικογένειά της, τον γιο της και τις δύο εγγονές της, την Κατιάνα και τη Ρεβέκκα, νιώθοντας απόλυτη ευγνωμοσύνη για όσα έζησε.
