Το ημερολόγιο έγραφε 3 Σεπτεμβρίου του 1983 όταν η αυλαία έπεσε οριστικά για τη γυναίκα που σφράγισε το ελληνικό θέατρο όσο λίγες. Σαράντα τρία χρόνια μετά από εκείνο το μεγάλο αντίο, η ανάμνηση της Έλλης Λαμπέτη παραμένει ανέπαφη από τον χρόνο, κουβαλώντας το βάρος ενός βλέμματος που καθήλωνε το κοινό πριν καν ειπωθεί η πρώτη λέξη πάνω στη σκηνή.
Πίσω όμως από τον μύθο μιας απόλυτης θεατρικής μορφής, η διαδρομή της ξεκίνησε με μία ηχηρή αποτυχία που λίγοι θα περίμεναν. Γεννημένη στα Βίλια Αττικής με το πραγματικό της όνομα, Έλλη Λούκου, βρέθηκε από πολύ νεαρή ηλικία αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα του χώρου. Όταν πέρασε το κατώφλι της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου για να δώσει εισαγωγικές εξετάσεις, η επιτροπή αποφάσισε να την απορρίψει, κλείνοντας φαινομενικά την πόρτα στο όνειρό της.
Εκεί ακριβώς παρενέβη η μοίρα και ένα από τα πιο χαρισματικά μάτια του ελληνικού θεάματος. Η Μαρίκα Κοτοπούλη δεν χρειάστηκε επιτροπές και τυπικές διαδικασίες. Διέκρινε αμέσως τη βαθιά, πηγαία σπίθα στο βλέμμα της νεαρής κοπέλας, την πήρε υπό την προστασία της και της άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για τη σκηνή. Αυτή η συνάντηση στάθηκε η καθοριστική αφετηρία για να αναδειχθεί το σπάνιο υποκριτικό ταλέντο που έμελλε να γράψει ιστορία.
Η επιρροή της, ωστόσο, δεν περιορίστηκε μόνο στις δραματικές της ερμηνείες και το πάθος της υποκριτικής της τέχνης. Η Έλλη Λαμπέτη λειτούργησε ως πρωτοπόρο ίνδαλμα αισθητικής σε μια Αθήνα που αναζητούσε ταυτότητα. Μετέφερε έναν αυθεντικό ευρωπαϊκό αέρα στην καθημερινότητα της πρωτεύουσας, καθιερώνοντας μια εικόνα που έμοιαζε εντελώς αβίαστη: τα χαρακτηριστικά κοντά κυματιστά μαλλιά, τα μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου που έδιναν μια αινιγματική γοητεία και τα μίνιμαλ σικ φορέματα που απέπνεαν διαχρονική απλότητα.
Ήταν η γυναίκα που όρισε το επιμελώς ατημέλητο στυλ, αποδεικνύοντας ότι η πραγματική κομψότητα δεν απαιτεί υπερβολές. Έγινε πρότυπο για τις γυναίκες της εποχής της, που έβλεπαν στο πρόσωπό της την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στο έντονο μελόδραμα μιας ζωής που θύμιζε σενάριο ταινίας και στην απόλυτη, ανεπιτήδευτη φινέτσα. Ακόμη και σήμερα, δεκαετίες μετά τη φυγή της, η διαδρομή της από την απόρριψη μέχρι την απόλυτη αναγνώριση παραμένει ένα μοναδικό κεφάλαιο πάθους και κομψότητας.
