Όταν η έμπνευση χτυπούσε την πόρτα του Αντώνη Βαρδή, δεν υπήρχε χρόνος για προετοιμασίες ή αναμονή μέχρι να βρεθεί σε ένα οργανωμένο στούντιο ηχογράφησης. Για εκείνον, ένα απλό άδειο πακέτο από τσιγάρα ή το μήνυμα σε έναν τηλεφωνητή ήταν υπεραρκετά για να αποτυπωθεί μια καινούργια μελωδία που γεννιόταν στο μυαλό του μέσα στη στιγμή. Αυτός ήταν ο αυθεντικός δημιουργός που δεν διαχώριζε ποτέ την καθημερινότητα από τη μουσική του υπόσταση, μετατρέποντας κάθε βίωμα σε νότες.
Από τις 2 Σεπτεμβρίου 2014, όταν και έφυγε από τη ζωή, το ελληνικό τραγούδι στερήθηκε έναν από τους πιο ξεχωριστούς συνθέτες του. Πίσω όμως από τις αμέτρητες επιτυχίες, τα εμβληματικά κομμάτια και τις συνεργασίες που έγραψαν ιστορία, υπήρχε ένας άνθρωπος γεμάτος αντιθέσεις. Ήταν η ψυχή της παρέας και ένας εξαιρετικά ζεστός φίλος, αλλά ταυτόχρονα και ένας ασυμβίβαστος τελειομανής στη δουλειά του, ικανός να εκνευριστεί βαθιά ακόμη και με ένα μικρόφωνο που δεν απέδιδε ακριβώς όπως επιθυμούσε πάνω στη σκηνή.
Αυτή η άμεση σύνδεση της ζωής με τη δημιουργία αποτυπώνεται καθαρά και στις ιστορίες πίσω από τα πιο αγαπημένα του τραγούδια. Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι το «Έτσι ξαφνικά», ένα κομμάτι που δεν προέκυψε θεωρητικά αλλά γεννήθηκε μέσα από μια πραγματική σχέση και μια γνωριμία που είχε ο συνθέτης με μια κοπέλα από τη Θεσσαλονίκη. Για τον Αντώνη Βαρδή, κάθε επιτυχία έκρυβε πίσω της συγκεκριμένα πρόσωπα, αληθινά συναισθήματα και στιγμές που είχαν προηγηθεί στην προσωπική του διαδρομή.
Παράλληλα, η προσωπική του σχέση με τον γιο του, Γιάννη Βαρδή, κουβαλά μια δική της, ιδιαίτερη διαδρομή επαναπροσδιορισμού. Οι γονείς του Γιάννη χώρισαν όταν εκείνος ήταν μόλις έξι ετών. Για αρκετά χρόνια, η επαφή πατέρα και γιου παρέμενε σε ένα πιο τυπικό πλαίσιο, περιορισμένη στις συναντήσεις των Σαββατοκύριακων και στις κοινές αποδράσεις των διακοπών. Όλα άλλαξαν ριζικά όταν η μητέρα του αποφάσισε να ξαναπαντρευτεί και να φύγει για την Αμερική. Τότε, ο νεαρός Γιάννης πήρε την κρίσιμη απόφαση να μείνει στην Ελλάδα στο πλευρό του πατέρα του, ξεκινώντας μια διαδικασία όπου οι δυο τους έπρεπε ουσιαστικά να γνωριστούν ξανά από την αρχή και να χτίσουν τη σχέση τους σε νέα βάση.
Η πρώτη ανάμνηση που κρατά ο γιος του είναι αδιαχώριστη από τη μουσική, επιβεβαιώνοντας πως ο πατέρας του λειτουργούσε πάντα με έναν απόλυτα πηγαίο τρόπο. Ο δεσμός που διαμορφώθηκε μέσα στα χρόνια παραμένει ζωντανός και ακλόνητος, με τον Γιάννη να δηλώνει χαρακτηριστικά πως η αγάπη τους είναι αδιαπραγμάτευτη και συνεχίζει να μεγαλώνει κάθε χρόνο.
