Υπάρχουν επαγγελματικές στιγμές που δεν αφήνουν πίσω τους απλώς ένα ανεκπλήρωτο σχέδιο, αλλά αλλάζουν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο ένας καλλιτέχνης επιλέγει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του. Για τη Νατάσσα Μποφίλιου, η ματαίωση ενός μεγάλου καλλιτεχνικού εγχειρήματος δεν αποτέλεσε απλώς ένα εμπόδιο διαδρομής, αλλά λειτούργησε ως ένα βαθύ μάθημα ζωής, οδηγώντας την στην υιοθέτηση ενός απαραίτητου εσωτερικού φίλτρου προστασίας.
Η γνωστή ερμηνεύτρια αναφέρθηκε ανοιχτά στη δοκιμασία που βίωσε, όταν ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο σχέδιο οδηγήθηκε σε οριστικό αδιέξοδο. Επρόκειτο για την προγραμματισμένη παγκόσμια περιοδεία μαζί με τον Γιάννη Χαρούλη και το Hellenic Music Ensemble, ένα αφιέρωμα στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι. Το εγχείρημα συνάντησε την έντονη νομική αντίδραση του κληρονόμου του Μάνου Χατζιδάκι, Γιώργου Χατζιδάκι, σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα χρήσης του έργου. Παρά την αρχική πρόθεση η περιοδεία να περιοριστεί αποκλειστικά στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, το σχέδιο κατέρρευσε και ακυρώθηκε ολοκληρωτικά.
Ανακαλώντας εκείνο το διάστημα, η ίδια περιγράφει το γεγονός ως μια τεράστια ματαίωση, η οποία ωστόσο τη βοήθησε να ιεραρχήσει εκ νέου τις προτεραιότητές της. Η συγκεκριμένη επαγγελματική ανατροπή συνέπεσε χρονικά με πολύ σοβαρότερα ζητήματα στην προσωπική της καθημερινότητα, αναγκάζοντάς την να συνειδητοποιήσει ότι στη ζωή οφείλει κανείς να είναι έτοιμος για ανατροπές και απώλειες που δοκιμάζουν πραγματικά τις αντοχές. Το σημαντικότερο συμπέρασμα που αποκόμισε ήταν να μην επενδύει ποτέ συναισθηματικά σε ένα εγχείρημα προτού αυτό φτάσει στο τέλος του, κρατώντας ως μοναδικό ουσιαστικό κέρδος τους ανθρώπους που στάθηκαν πραγματικά στο πλευρό της.
Παράλληλα με τις επαγγελματικές δυσκολίες, η ερμηνεύτρια έχει βρεθεί επανειλημμένα στο επίκεντρο έντονων συζητήσεων λόγω των δημόσιων τοποθετήσεών της. Παραδέχεται με απόλυτη ειλικρίνεια ότι τα σχόλια και η αρνητική κριτική την έχουν πληγώσει βαθιά κατά καιρούς. Παρ’ όλα αυτά, η επιλογή της σιωπής δεν υπήρξε ποτέ επιλογή. Καθοδηγούμενη από μια έμφυτη αίσθηση δικαιοσύνης, τονίζει πως η ανάγκη να μιλά απέναντι σε ό,τι θεωρεί άδικο υπερτερεί οποιουδήποτε φόβου για το προσωπικό κόστος ή τα όσα θα γραφτούν για εκείνη.
Ξεκαθαρίζει, ωστόσο, ότι η φωνή της δεν εκφράζεται από την ανάγκη να λειτουργήσει ως πνευματικός καθοδηγητής ούτε επειδή νιώθει το βάρος των προσδοκιών του κοινού. Με τα χρόνια επέλεξε να μην τοποθετείται για τα πάντα, αλλά να παρεμβαίνει μόνο όταν νιώθει πως η παρέμβασή της μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην ανάδειξη μιας αδικίας, ακολουθώντας αποκλειστικά τον δικό της προσωπικό κώδικα αξιών.
Στο στόχαστρο έχει βρεθεί συχνά και για τον τρόπο ζωής της σε συνδυασμό με τις αριστερές της πεποιθήσεις. Η απάντησή της απέναντι σε όσους θεωρούν ασυμβίβαστη αυτή τη συνύπαρξη είναι σαφής: θεωρεί λανθασμένη την αντίληψη ότι όποιος μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη πρέπει να ζει σε συνθήκες στέρησης. Για την ίδια, η απαίτηση να απολαμβάνουν όλοι οι άνθρωποι τα αγαθά μιας καλής ζωής είναι αυτό ακριβώς που ενοχλεί ουσιαστικά όσους επιλέγουν να αμφισβητούν τις ιδέες της.
