Υπάρχουν στιγμές όπου οι λέξεις μοιάζουν φτωχές μπροστά σε δεσμούς δεκαετιών, και τότε η μόνη διέξοδος είναι η επιστροφή στην κοινή γλώσσα δύο ανθρώπων. Για τον παπά Στρατή, αυτή η γλώσσα ήταν ανέκαθεν η μουσική. Σε έναν βαθιά προσωπικό αποχαιρετισμό προς τον Γιώργο Μαζωνάκη, ο ιερέας επέλεξε να κρατήσει ξανά στα χέρια του το δοξάρι, τιμώντας μια ιστορία που ξεκίνησε πολύ πριν φορέσει τα ράσα.
Προτού αποφασίσει να αφιερώσει τη ζωή του στην Εκκλησία και να χειροτονηθεί ιερέας, ο παπά Στρατής υπήρξε επαγγελματίας μουσικός. Στα πρώτα εκείνα χρόνια, όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης έκανε τα δειλά αλλά αποφασιστικά του βήματα στο ελληνικό τραγούδι, ήταν ο πρώτος βιολιστής που στάθηκε δίπλα του στις ζωντανές εμφανίσεις. Μοιράστηκαν τις ίδιες πίστες, το άγχος της αρχής και την προσπάθεια να βρουν τον δικό τους χώρο στα καλλιτεχνικά δρώμενα.
Αυτήν ακριβώς τη μακροχρόνια φιλία και την κοινή τους αφετηρία θέλησε να σφραγίσει με μια κίνηση γεμάτη συμβολισμό. Πιάνοντας ξανά το όργανο με το οποίο συνόδευε κάποτε τον τραγουδιστή, έπαιξε με το βιολί του τις μελωδικές γραμμές από το γνώριμο κομμάτι «Μου λείπεις». Ήταν ένα λιτό αλλά απόλυτα φορτισμένο μήνυμα μνήμης, που απευθυνόταν ευθεία στον άνθρωπο με τον οποίο τον ένωσαν οι νότες στο ξεκίνημα μιας ολόκληρης εποχής.
Το κλίμα αυτό του σεβασμού και της συγκίνησης επεκτάθηκε και στον ευρύτερο καλλιτεχνικό κόσμο, καθώς και άλλοι συνάδελφοι εξέφρασαν δημόσια τα συναισθήματά τους. Ανάμεσά τους, ο Νίκος Μακρόπουλος απηύθυνε το δικό του αντίο στον Γιώργο Μαζωνάκη μέσα από μια ιδιαίτερη αφιέρωση απευθείας από την πίστα, ολοκληρώνοντας έναν κύκλο τιμής από τους ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί του το ίδιο μουσικό μετερίζι.
