Ήταν ακριβώς ένα άλλο πρόσωπο σε ένα πολυσύχναστο πεζοδρόμιο — μια έγκυος γυναίκα που ξαφνικά σταμάτησε, έπιασε την κοιλιά της, και σιγά-σιγά βυθίστηκε στο έδαφος. Άνθρωποι παρακολούθησαν αλλά δεν έκανε τίποτα. Κάποια μουρμούρισε, άλλοι χλεύαζαν. Μια γυναίκα χλεύαζε, Μάλλον, είναι ακριβώς μια άλλη απάτη.” Ένα άλλο έβγαλε το κινητό της για να καταγράψει αντί να βοηθήσει.
Κανένας δεν κουνήθηκε… εκτός από εμένα.
Δεν ήμουν γιατρός. Δεν ξέρω τι ήταν λάθος. Αλλά δεν μπορούσα να την αγνοήσω. Το πρόσωπό της ήταν χλωμό σαν το χιόνι, με χείλη τρεμάμενα. Γονάτισα δίπλα της και την ρώτησα απαλά, “είσαι καλά;” Δεν μπορούσε να απαντήσει — μόνο πόνος, η σιωπή και το φόβο.
Πίσω μου, τους ξένους ψιθύρισε βάναυσα.
“Το στοίχημα είναι να προσπαθεί να την κλέψει.”
“Πιθανόν να είναι μεταδοτικό!”
Δεν συντονισμένοι τους. Απαλά τη βοήθησε να μπει στο αμάξι μου και έσπευσαν να το πλησιέστερο νοσοκομείο. Δεν είχα ιδέα για το πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα που πραγματικά ήταν — μέχρι που οι γιατροί έφτασαν σε μια θαμπάδα του επείγοντος.
Μετά από αυτό που ένιωσα για πάντα, ένας από αυτούς ήρθε και είπε:
“Είσαι εδώ στην ώρα σου. Η μήτρα της είχε διαρραγεί. Αν περιμένατε, θα είχαμε χάσει τόσο την ίδια όσο και το μωρό.”
Είχα παγώσει. Θα μπορούσα να νιώθω τα άκρα μου. Δεν καταλάβαινα το βάρος του τι συνέβη.
Δύο μέρες αργότερα, την επισκέφτηκα δωμάτιο με λουλούδια. Εκείνη ξέσπασε σε δάκρυα τη στιγμή που μπήκα μέσα.
“Δεν καταλαβαίνω”, είπε ανάμεσα σε λυγμούς. “Αυτή είναι η πέμπτη μου εγκυμοσύνη. Έχασα τα άλλα τέσσερα. Είχα ήδη πει αντίο στην καρδιά μου. Αλλά εσύ… που μας έσωσε. Είσαι ένας άγγελος.”
Κάθισα δίπλα της. Στο λίκνο κοντά ήταν ένα μικρό κοριτσάκι, κοιμάται ειρηνικά — υγιεινό, ζεστό και ζωντανό.
“Τι είναι το όνομά της;” Ζήτησα.
Χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της.
“Ελπίζω,” ψιθύρισε. “Εξαιτίας σου.”
