Ένα παράξενο, ανατριχιαστικό τηλεφώνημα έφτασε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα.
«Γεια σας…» ψιθύρισε η φωνή ενός κοριτσιού, περίπου οκτώ ετών. «Παρακαλώ βοηθήστε… ο μπαμπάς μου είναι κάτω από το πάτωμα…»
Ο αξιωματικός υπηρεσίας συνοφρυώθηκε και αντάλλαξε ένα βλέμμα με τον συνάδελφό του.
«Κάτω από το πάτωμα; Αγάπη μου, μπορείς να βάλεις τη μαμά ή τον μπαμπά σου στο τηλέφωνο;»
«Ο μπαμπάς δεν έχει γυρίσει σπίτι εδώ και πολλές μέρες. Και η μαμά δεν με πιστεύει. Λέει ότι τα επινοώ. Αλλά ξέρω ότι είναι κάτω από το πάτωμα. Μου το είπε ο ίδιος.»
«Περίμενε…» ο τόνος του άντρα έγινε πιο σοβαρός. «Πώς σου το είπε αυτό αφού δεν είναι σπίτι;»
«Τον είδα στον ύπνο μου», ψιθύρισε το κορίτσι. «Είπε ότι πήγε πολύ μακριά… και είναι κάτω από το πάτωμα…»
Στην αρχή, οι αστυνομικοί γέλασαν, νομίζοντας ότι το παιδί μπορεί να ήταν ψυχικά άρρωστο και σχεδίαζαν να παραπέμψουν την υπόθεση στις κοινωνικές υπηρεσίες. Αλλά κάτι στη φωνή της – μια απεγνωσμένη ειλικρίνεια – τους εμπόδισε να αγνοήσουν την κλήση.
«Ας το ελέγξουμε, για παν ενδεχόμενο», είπε ένας από τους αστυνομικούς. «Αν αποδειχθεί αλήθεια…»
Όταν έφτασαν στη διεύθυνση, η μητέρα του κοριτσιού τις υποδέχτηκε — μια περιποιημένη αλλά ελαφρώς ανήσυχη γυναίκα γύρω στα σαράντα. Ξαφνιάστηκε από την επίσκεψη, αλλά τις κάλεσε να μπουν μέσα. Το κοριτσάκι στεκόταν κοντά, κρατώντας ένα αρκουδάκι, και έδειξε σιωπηλά ένα σημείο δίπλα στον τοίχο του σαλονιού — ακριβώς κάτω από το φρεσκοστρωμένο δάπεδο laminate.
Η αστυνομία αποφάσισε να σκάψει εκεί που το είχε δείξει το κορίτσι. Αυτό που βρήκαν σόκαρε τους πάντες.
«Πού είναι ο σύζυγός σας;» ρώτησε ένας αξιωματικός.
«Σε επαγγελματικό ταξίδι», απάντησε γρήγορα η γυναίκα. «Σε άλλη πόλη… νομίζω στη… Σερβία. Ή στη Σλοβενία. Δεν θυμάμαι ακριβώς. Ταξιδεύει πολύ.»
«Μπορείς να τον καλέσεις;»
«Το τηλέφωνό του είναι νεκρό», δίστασε. «Πιθανώς…»
Ενώ ένας αστυνομικός προσπάθησε να καλέσει τον σύζυγο — χωρίς επιτυχία — ένας άλλος πήρε συνέντευξη από γείτονες. Κανείς δεν είχε δει τον άνδρα για πάνω από μια εβδομάδα.
Δεν είχε εμφανιστεί στη δουλειά και δεν είχε επικοινωνήσει με κανέναν. Καμία αεροπορική εταιρεία δεν είχε αρχεία πτήσεων στο όνομά του.
Όταν οι αξιωματικοί είπαν ότι ήθελαν να αφαιρέσουν ένα τμήμα του δαπέδου, η μητέρα ταράχτηκε.
«Μόλις τελειώσαμε τις ανακαινίσεις! Ξέρετε πόσο κόστισε; Ποιος θα πληρώσει για τις ζημιές;»
«Αν δεν βρούμε τίποτα — η ασφάλιση θα το καλύψει», απάντησε κοφτά ο επικεφαλής αξιωματικός.
Άρχισαν να αφαιρούν τις σανίδες από το ακριβές σημείο που τους είχε υποδείξει το κορίτσι.
Λίγα λεπτά αργότερα, ακούστηκε μια κραυγή. Ένας από τους αξιωματικούς υποχώρησε, ρίχνοντας τον λοστό του. Μέσα στη σιωπή, τα λόγια του ακούστηκαν σαν βροντή:
«Βρήκαμε… ένα πτώμα.»
Τράβηξαν το πτώμα του άνδρα κάτω από τις σανίδες του πατώματος. Ήταν τυλιγμένο σε πλαστικό κατασκευών, εν μέρει καλυμμένο με μονωτικό αφρό και τσιμέντο. Δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου σημάδια πάλης. Φαινόταν ότι είχε πεθάνει από ένα μόνο, δυνατό χτύπημα στον κρόταφο.
Αργότερα, η ιατροδικαστική ανάλυση το επιβεβαίωσε. Κατά τη διάρκεια ενός ενδοοικογενειακού καβγά, η γυναίκα χτύπησε τον άντρα της σε μια έκρηξη οργής με ένα βαρύ αντικείμενο. Συνειδητοποιώντας ότι ήταν νεκρός, αποφάσισε να συγκαλύψει το έγκλημα, εκμεταλλευόμενη την ανακαίνιση του σπιτιού που βρισκόταν σε εξέλιξη.
Οι εργάτες απλώς νόμιζαν ότι ήθελε να χυθεί το δάπεδο «λίγο πιο βαθιά». Κανείς δεν υποψιαζόταν τίποτα.
Και το κοριτσάκι… όντως είδε τον πατέρα της σε ένα όνειρο. Αυτός ήρθε κοντά της, της χαμογέλασε θλιμμένα και της είπε:
«Πες τους. Είμαι κάτω από το πάτωμα. Είμαι κοντά. Μη φοβάστε.»
Έτσι τους το είπε.
