Σταμάτησα μια γυναίκα που οδηγούσε με 150 χλμ./ώρα μόνο και μόνο για να της δώσω κλήση — αλλά τότε παρατήρησα κάτι περίεργο κάτω από τα πόδια της 😱😱
Ήταν μια τακτική βάρδια περιπολίας. Ο σύντροφός μου κι εγώ οδηγούσαμε σε ένα τμήμα δρόμου έξω από την πόλη, γνωστό για τα συχνά ατυχήματα — ειδικά σε ευθείες όπου οι οδηγοί έχουν την τάση να υπερβαίνουν την ταχύτητα. Όλα ήταν ήσυχα, ίσως υπερβολικά ήσυχα.
Τότε είδα ένα γκρι αυτοκίνητο να περνάει με μεγάλη ταχύτητα σαν να μην ήμασταν καν εκεί. Ένας γρήγορος έλεγχος στο ραντάρ — 150 χλμ./ώρα. Σε έναν άδειο αυτοκινητόδρομο, μέρα μεσημέρι. Μπορεί να νομίζετε ότι ο οδηγός απλώς βιαζόταν, αλλά η υπέρβαση του ορίου ταχύτητας εξακολουθεί να είναι παράνομη.
Έλεγξα τις πινακίδες — καμία παραβίαση, ταξινομημένο αυτοκίνητο, απαγορευμένο. Άναψα τα φανάρια, πάτησα τη σειρήνα και της έκανα σήμα να σταματήσει. Το αυτοκίνητο στην αρχή επιβράδυνε και μετά επιτάχυνε ξανά.
Από το μεγάφωνο, διέταξα:
«Οδηγέ, σταμάτα αμέσως! Παραβήκατε τον νόμο και θα λογοδοτήσετε.»
Μετά από μερικές εκατοντάδες μέτρα, το αυτοκίνητο σταμάτησε επιτέλους στην άκρη του δρόμου. Βγήκα έξω και πλησίασα την πλευρά του οδηγού, ακολουθώντας το πρωτόκολλο. Πίσω από το τιμόνι καθόταν μια νεαρή γυναίκα, περίπου 30 ετών.
Το πρόσωπό της ήταν χλωμό, νευρικό και ο φόβος ήταν εμφανής στα μάτια της.
«Κυρία, ξέρετε ποιο είναι το όριο ταχύτητας σε αυτό το τμήμα;»
«Ναι, ναι… το ξέρω…» ψέλλισε με μια κραυγή λαχανιασμένη, μόλις που μπορούσε να μιλήσει.
«Τότε μπορώ να δω τα έγγραφά σας;» ρώτησα αυστηρά, σκύβοντας πιο κοντά στο παράθυρο.
Εκείνη τη στιγμή, παρατήρησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά κάτω από τα πόδια της. Στο πάτωμα του αυτοκινήτου υπήρχε… 😱😱
Υπήρχε μια λακκούβα — αλλά δεν ήταν νερό από μπουκάλι. Αμέσως συνειδητοποίησα — ότι ήταν σε διαδικασία τοκετού.
«Κυρία… σας έσπασαν τα νερά;»
«Σε παρακαλώ… βοήθησέ με… Είμαι μόνη… δεν υπάρχει κανείς να βοηθήσει…» η φωνή της έσπασε.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Αμέσως μετέδωσα στον ασύρματο ότι συνόδευα μια έγκυο γυναίκα στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Τη βοήθησα να μπει στο περιπολικό μας και οδήγησα όσο πιο προσεκτικά αλλά γρήγορα μπορούσα. Στην πορεία, οι συσπάσεις της έγιναν έντονες και σχεδόν ούρλιαζε.
Την κρατούσα από το χέρι και έκανα ό,τι μπορούσα για να την κρατήσω ήρεμη, αν και μετά βίας διατήρησα την ψυχραιμία μου.
Φτάσαμε στο νοσοκομείο ακριβώς στην ώρα μας. Οι γιατροί περίμεναν στην είσοδο — είχα τηλεφωνήσει εκ των προτέρων. Την μετέφεραν κατευθείαν στην αίθουσα τοκετού.
Λίγες ώρες αργότερα, επέστρεψα, ανίκανη να σταματήσω να σκέφτομαι την ιστορία. Μια μαία βγήκε χαμογελώντας και είπε:
«Συγχαρητήρια, είναι κορίτσι. Υγιές και δυνατό. Και η μαμά τα πάει καλά.»
Στιγμές σαν κι αυτές είναι ο λόγος που αγαπώ τη δουλειά μου. Ο νόμος είναι σημαντικός. Αλλά η ανθρωπιά είναι ακόμη περισσότερο.
