Μετά από χρόνια στο εξωτερικό, ένας άντρας επέστρεψε στην πόλη του—μόνο για να απογοητευτεί από αυτά που τον υποδέχτηκαν.
Η είσοδος της πολυκατοικίας του ήταν σε άθλια κατάσταση: τοίχοι καλυμμένοι με γκράφιτι, ξεφλουδισμένο χρώμα παντού και στρώματα βρωμιάς που έκαναν το μέρος να μοιάζει εγκαταλελειμμένο. Αποφασισμένος να επαναφέρει λίγη αξιοπρέπεια, ξεκίνησε να αποκαταστήσει ολόκληρο το διάδρομο μόνος του.
Στην αρχή, νόμιζε ότι οι γείτονές του θα καλωσόριζαν την ιδέα. Ζήτησε μικρές συνεισφορές για την κάλυψη των υλικών, αλλά αντί για υποστήριξη, αντιμετώπισε αδιαφορία – και σε ορισμένες περιπτώσεις, απροκάλυπτα παράπονα. Κάποιοι το αγνόησαν, λέγοντας ότι η ακαταστασία δεν τους ενοχλούσε, ενώ άλλοι επέμεναν ότι δεν είχαν κανένα λόγο να πληρώσουν, αρκεί τα δικά τους διαμερίσματα να ήταν τακτοποιημένα. Μόνο λίγοι συμφώνησαν να βοηθήσουν οικονομικά, και ακόμη και τότε, απρόθυμα.
Απτόητος, προχώρησε με το έργο, καταβάλλοντας ο ίδιος το μεγαλύτερο μέρος της προσπάθειας. Έτριψε τους τοίχους, έβαψε ξανά κάθε επιφάνεια, έδωσε λάμψη στην οροφή και έδωσε νέα πνοή στα πατώματα. Όταν ολοκληρώθηκαν οι εργασίες, η μεταμόρφωση ήταν αξιοσημείωτη: αυτό που κάποτε φαινόταν παραμελημένο, τώρα έδινε την αίσθηση φρεσκάδας, καθαριότητας και φιλόξενου περιβάλλοντος.
Παρόλο που πολλοί γείτονες δεν τον ευχαρίστησαν ποτέ —και κάποιοι μάλιστα αμφισβήτησαν τις προσπάθειές του— δεν νιώθει καμία δυσαρέσκεια. Για αυτόν, η ανταμοιβή είναι να δει το κτίριο να αναζωογονείται. Και δεν σταματά εκεί: του χρόνου, σχεδιάζει να μονώσει τους τοίχους για να κάνει τη ζωή πιο άνετη για όλους, είτε το εκτιμούν είτε όχι.
