Κατά τη διάρκεια της κηδείας, ο παππούς άκουσε ξαφνικά παράξενους θορύβους να προέρχονται από το φέρετρο και αποφάσισε να το ανοίξει. Όταν σηκώθηκε το καπάκι, όλοι πάγωσαν με αυτό που είδαν 😱😱
Στο μικρό χωριό, όπου όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, η ημέρα της κηδείας έμοιαζε με την πιο σκοτεινή στην ιστορία του. Όλοι είχαν συγκεντρωθεί για να αποχαιρετήσουν ένα κοριτσάκι που είχε γίνει χαρά για όλους γύρω του.
Ο παππούς στεκόταν στην άκρη του τάφου, κρατώντας σφιχτά το καπέλο του και ένα μοναχικό τριαντάφυλλο. Το πρόσωπό του ήταν σκαλισμένο από θλίψη, ένα θέαμα που κανείς δεν είχε ξαναδεί. Οι ώμοι του έτρεμαν, τα χείλη του κινούνταν σιωπηλά καθώς ψιθύριζε λόγια. Φαινόταν μικρότερος, σαν το βάρος της απώλειάς του να τον είχε λυγίσει για πάντα. Οι άνθρωποι γύρω του χαμήλωσαν τα μάτια τους, ανίκανοι να παρακολουθήσουν τα βάσανά του.
Φρόντιζε την αγαπημένη του εγγονή από τότε που ήταν παιδί, καθώς δεν είχε άλλους συγγενείς.
Στάθηκε ακίνητος όσο το φέρετρο κατέβαινε στο έδαφος. Και τη στιγμή ακριβώς που το ξύλινο καπάκι κάλυψε το αγαπημένο πρόσωπο της εγγονής του, η καρδιά του φάνηκε να θρυμματίζεται.
Η αναπνοή του έγινε κοφτή. Έπεσε στα γόνατα, πιέζοντας το καπέλο του στο στήθος του. Δάκρυα που δεν είχε δείξει ποτέ σε κανέναν έτρεχαν ασταμάτητα, πέφτοντας στη γη.
Το πλήθος ήταν σιωπηλό. Φαινόταν σαν όλα γύρω να είχαν σταματήσει μαζί του. Και τότε, όταν μια ήσυχη σιωπή έπεσε πάνω από τον τάφο, ο άντρας πάγωσε. Μέσα από τους λυγμούς του και το θρόισμα του ανέμου, άκουσε κάτι… παράξενο και ασυνήθιστο. Έναν αμυδρό, σχεδόν ανεπαίσθητο ήχο να προέρχεται από το εσωτερικό του φέρετρου.
Στην αρχή, νόμιζε ότι απλώς η θλίψη του έκανε πλάκα. Αλλά ο ήχος επαναλήφθηκε — σύντομος, σαν βογκητό.
Ο παππούς χλόμιασε, τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα. Με τρεμάμενο χέρι, άγγιξε το βλέφαρο και, επιστρατεύοντας όση δύναμη του είχε απομείνει, το σήκωσε. Οι γύρω άνθρωποι έμειναν άναυδοι, αβέβαιοι για το τι συνέβαινε.
Αυτό που είδαν μέσα σόκαρε τους πάντες.
Δίπλα στο κοριτσάκι βρισκόταν η γάτα της. Το μικρό ζώο είχε κρυφτεί ήσυχα δίπλα στην ιδιοκτήτριά του, φαινομενικά αποφασισμένο να μην την εγκαταλείψει, ούτε καν στον θάνατο. Με κάποιο τρόπο είχε βρει τον δρόμο του προς το φέρετρο, χωρίς να το προσέξει κανείς.
Το πλήθος πάγωσε από φρίκη. Το καημένο το ζώο είχε σχεδόν θαφτεί ζωντανό! Κάποιος βοήθησε γρήγορα να βγει η γάτα. Ήταν ζωντανή αλλά αδύναμη, σχεδόν ακίνητη, σαν οι ώρες που πέρασε στον περιορισμένο χώρο να είχαν εξαντλήσει όλες της τις δυνάμεις.
Όλοι κοίταξαν τη γάτα, άναυδοι από την αφοσίωσή της. Για τον παππού, ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Έκλαψε ξανά, αλλά τώρα τα δάκρυά του έκρυβαν όχι μόνο ωμό τρόμο αλλά και πικρή τρυφερότητα.
Λίγες μέρες αργότερα, η γάτα πέθανε. Φαινόταν σαν να είχε ακολουθήσει την ιδιοκτήτριά της, απρόθυμη να παραμείνει σε έναν κόσμο χωρίς αυτήν.
