Οι εγκληματίες παρακολουθούσαν τη γειτονιά για αρκετές μέρες. Παρακολουθούσαν κάθε κίνηση, σημειώνοντας πότε άναβαν και έσβηναν τα φώτα, ποιος έμπαινε και έφευγε. Ο στόχος τους ήταν απλός – ένα μικρό, γερασμένο σπίτι στην άκρη του δρόμου, με ξεθωριασμένα μπλε κουφώματα. Μέσα ζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα, ως επί το πλείστον άγνωστη στους γείτονες. Αλλά οι κλέφτες ήξεραν περισσότερα από όσα έπρεπε.
Οι κουτσομπόλεμοι γείτονες είχαν αποκαλύψει ότι η γυναίκα είχε έναν γιο που ζούσε μακριά, ο οποίος της έστελνε χρήματα κάθε μήνα. Δεν εμπιστευόταν τις τράπεζες και έκρυβε τα χρήματά της κάτω από το στρώμα — «παλιομοδίτικο στυλ». Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τους κλέφτες: ένας εύκολος στόχος.
Τη νύχτα, ντυμένοι με πλήρη εξάρτυση, μαύρες μάσκες και γάντια, πλησίασαν το σπίτι. Δεν ήθελαν να ρισκάρουν την μπροστινή πόρτα —ήταν πολύ θορυβώδης— οπότε αποφάσισαν να σκαρφαλώσουν μέσα από ένα παλιό παράθυρο που, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις τους, δεν έκλεινε ποτέ εντελώς. Η διάρρηξη κράτησε μόνο λίγα λεπτά. Όλα φαινόταν να πηγαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο.
Αλλά ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζονταν να μπουν, παρατήρησαν κάτι παράξενο—και αμέσως μετάνιωσαν για την απόφασή τους.
Το σπίτι ήταν σκοτεινό, όπως αναμενόταν τη νύχτα, αλλά βαθιά στο διάδρομο, είδαν κίνηση. Ένας από αυτούς σταμάτησε, μισόκλεισε τα μάτια του και πάγωσε. Τα μάτια τους κοίταζαν πίσω από τις σκιές. Μεγάλα, ήρεμα, γεμάτα αυτοπεποίθηση μάτια. Όχι ανθρώπινα — μάτια ζώων.
Το επόμενο δευτερόλεπτο, όλα συνέβησαν πολύ γρήγορα.
Από τον διάδρομο όρμησε ένα τεράστιο σκυλί Αλαμπάι, γρυλίζοντας άγρια. Το σκυλί έτρεξε στο ξύλινο πάτωμα με απίστευτη ταχύτητα και έφτασε στο παράθυρο σε δευτερόλεπτα. Ένας κλέφτης δεν αντέδρασε έγκαιρα και έπεσε προς τα πίσω, ενώ ο άλλος προσπάθησε να τραπεί σε φυγή, αλλά σκόνταψε.
Η γιαγιά, ξύπνησε από τον θόρυβο και παρέμεινε ήρεμη. Άρπαξε το τηλέφωνο και κάλεσε την αστυνομία. «Ναι, έχω διαρρήκτες. Αλλά μην ανησυχείτε — ο σκύλος τους έχει ήδη βάλει στα χέρια του», είπε ήρεμα.
Μέχρι να φτάσει η περίπολος, ο ένας κλέφτης ήταν ξαπλωμένος στο έδαφος με σκισμένο πόδι, και ο άλλος σκυμμένος σε μια γωνία, πολύ φοβισμένος για να κουνηθεί.
Το τεράστιο Αλαμπάι στεκόταν ανάμεσά τους σαν φύλακας, σιωπηλό αλλά θανατηφόρο—μία λάθος κίνηση, και το μήνυμα ήταν σαφές: θα το μετανιώσετε.
Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ο γιος της γυναίκας, αξιωματικός σε κέντρο εκπαίδευσης σκύλων, της είχε χαρίσει τον σκύλο μετά τον θάνατο του συζύγου της. «Άφησέ τον να σε προστατεύσει, μαμά», είχε πει. Και ο σκύλος ανταποκρίθηκε στην εμπιστοσύνη που του έδειξε.
Ακόμα και η αστυνομία έμεινε άναυδη. Περίμεναν να βρουν μια φοβισμένη ηλικιωμένη γυναίκα, αλλά αντ’ αυτού, την ανακάλυψαν να προσφέρει ήρεμα τσάι στους αξιωματικούς, με την ηρωική, επιβλητική Αλαμπάι να ξαπλώνει πιστά στα πόδια της.
