Συμπληρώνονται τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που ο Αλέκος Σακελλάριος άφησε την τελευταία του πνοή, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη που συνεχίζει να συγκινεί γενιές και γενιές. Ήταν ο απόλυτος αρχιτέκτονας του ελληνικού γέλιου, ο δημιουργός που κατάφερε να αποτυπώσει με μοναδική ακρίβεια την ψυχοσύνθεση μιας ολόκληρης κοινωνίας, μετατρέποντας την καθημερινότητα, τις δυσκολίες και τα όνειρα του απλού ανθρώπου σε διαχρονικά αριστουργήματα.
Γεννημένος στην Αθήνα, ξεκίνησε από τη δημοσιογραφία και τη νομική, όμως το πάθος του για το θέατρο και τη συγγραφή ήταν εκείνο που καθόρισε ολόκληρη τη ζωή του. Μαζί με το αχώριστο καλλιτεχνικό του ταίρι, τον Χρήστο Γιαννακόπουλο, δημιούργησαν θεατρικά έργα και σενάρια που έγραψαν ιστορία. Οι ατάκες που εμπνεύστηκε έγιναν κομμάτι της καθομιλουμένης, ενώ οι χαρακτήρες που έπλασε στο χαρτί απέκτησαν σάρκα και οστά χάρη στη σκηνοθετική του μαεστρία.
Ο Αλέκος Σακελλάριος δεν ήταν απλώς ένας χαρισματικός δημιουργός, αλλά ο άνθρωπος που ανακάλυψε, καθοδήγησε και ανέδειξε τα λαμπερότερα ονόματα της εγχώριας σόουμπιζ. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, η Τζένη Καρέζη, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Βασίλης Λογοθετίδης και η Ρένα Βλαχοπούλου βρήκαν στο πρόσωπό του τον ιδανικό μέντορα. Οι ιστορίες από τα παρασκήνια των γυρισμάτων παραμένουν θρυλικές, αποκαλύπτοντας έναν άνθρωπο τελειομανή, αυστηρό όταν χρειαζόταν, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ευαίσθητο και γενναιόδωρο με τους συνεργάτες του.
Παράλληλα με το σινεμά και το θεατρικό σανίδι, ο Σακελλάριος υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους στιχουργούς της χώρας, υπογράφοντας εκατοντάδες τραγούδια που τραγουδιούνται μέχρι σήμερα με την ίδια ένταση. Από νοσταλγικές μπαλάντες μέχρι χαρούμενα κινηματογραφικά μοτίβα, η πένα του είχε τη σπάνια ικανότητα να αγγίζει κατευθείαν την καρδιά.
Ακόμη και σήμερα, τριάντα πέντε χρόνια μετά τη φυγή του, οι ταινίες του παραμένουν η απόλυτη συντροφιά στα ελληνικά σπίτια. Το όνομά του παραμένει συνώνυμο της ποιότητας, του αυθεντικού χιούμορ και της καλλιτεχνικής ευφυΐας, αποδεικνύοντας πως οι αληθινοί θρύλοι δεν ξεθωριάζουν ποτέ στο πέρασμα του χρόνου.
