Υπάρχουν στιγμές στο ελληνικό τραγούδι όπου η διασκέδαση υποχωρεί μπροστά στο ανεξίτηλο ανθρώπινο συναίσθημα. Μια τέτοια σπάνια και βαθιά φορτισμένη βραδιά εκτυλίχθηκε πρόσφατα στη νυχτερινή Αθήνα, όταν ο Νίκος Μακρόπουλος αποφάσισε να παγώσει τη ροή του προγράμματός του, μετατρέποντας τον χώρο σε έναν τόπο συλλογικής μνήμης και απόδοσης τιμής.
Η είδηση για την απροσδόκητη απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη έχει βυθίσει σε βαρύ πένθος όχι μόνο τον καλλιτεχνικό χώρο αλλά και χιλιάδες ανθρώπους που συνδέθηκαν με τη διαδρομή και τη φωνή του. Την ώρα που το κοινό συνέρρεε στην Αγία Τριάδα στη Νίκαια για το λαϊκό προσκύνημα, αποχαιρετώντας έναν δικό του άνθρωπο σε κλίμα γενικής συγκίνησης, η ίδια ένταση μεταφέρθηκε αυτούσια πάνω στο σανίδι.
.jpg?t=fA4WXbJnO0SKTyHwwLmFsw)
Ο Νίκος Μακρόπουλος δεν επέλεξε τυπικά λόγια. Στεκόμενος μπροστά στους θαμώνες με φανερή τη συγκίνηση και φωνή που πρόδιδε το προσωπικό του βάρος, εξήγησε πως για εκείνον η απώλεια αυτή ξεπερνά τα όρια της επαγγελματικής συναδελφικότητας. Χαρακτήρισε τον εκλιπόντα ως έναν αληθινό φίλο και έναν αδερφό, έναν δημιουργό που έφυγε άδικα και εξαιρετικά πρόωρα, έχοντας ωστόσο προλάβει να εδραιώσει τη δική του ανεξίτηλη σφραγίδα.
Μιλώντας στο μικρόφωνο, υπογράμμισε ότι ο καλλιτέχνης ανήκει πλέον δικαιωματικά στο πάνθεον των αθανάτων της ελληνικής λαϊκής μουσικής, καθώς το αποτύπωμα και τα τραγούδια του παραμένουν ζωντανά πέρα από τον χρόνο. Η κορύφωση της στιγμής ήρθε όταν ο ερμηνευτής ανακοίνωσε την επιλογή του τελευταίου τραγουδιού του αφιερώματος. Αντί για έναν τυπικό αποχαιρετισμό, επέλεξε να ακουστεί το εμβληματικό «Παλιόπαιδο θα γίνω».
Το αποτέλεσμα ήταν μια σπάνια σύμπνοια ανάμεσα στη σκηνή και τον κόσμο. Το κοινό ενώθηκε με τη φωνή του τραγουδιστή, σιγοτραγουδώντας κάθε στίχο μέσα σε μια ατμόσφαιρα διάχυτου σεβασμού. Ήταν μια υπόμνηση ότι, παρά το ξαφνικό κενό που άφησε ο χαμός του, η μουσική παρακαταθήκη του συνεχίζει να ενώνει και να συγκινεί με τον πιο άμεσο τρόπο.
