Υπήρχαν στιγμές που δεν χρειάζονταν πολλά λόγια. Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης επέλεξε να αποχαιρετήσει τον Γιώργο Μαζωνάκη με έναν ιδιαίτερα προσωπικό τρόπο, μέσα από ένα τραγούδι που είχε ταυτιστεί με τη φωνή του αείμνηστου καλλιτέχνη.
Ο αγαπημένος τραγουδιστής και συνάδελφος του Γιώργου Μαζωνάκη μοιράστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα βίντεο που συγκίνησε. Χωρίς μουσική συνοδεία, ερμήνευσε ακαπέλα το «Ανήκω σε μένα», μία από τις μεγάλες και διαχρονικές επιτυχίες που είχε σφραγίσει ο Μαζωνάκης με τη χαρακτηριστική φωνή του.
Η επιλογή του τραγουδιού έκανε τη στιγμή ακόμη πιο φορτισμένη. Δεν ήταν απλώς μια ερμηνεία, αλλά ένας προσωπικός φόρος τιμής σε έναν άνθρωπο με τον οποίο ο Μιχάλης Χατζηγιάννης είχε συνδεθεί και επαγγελματικά, έχοντας συνεργαστεί μαζί του και δισκογραφικά τα τελευταία χρόνια.
Στο βίντεο, η φωνή του Χατζηγιάννη ακούγεται τρεμάμενη, καθώς ερμηνεύει τους στίχους χωρίς τη στήριξη μουσικής. Η λιτή εικόνα και η απουσία οποιασδήποτε περιττής σκηνοθεσίας άφηναν όλο το βάρος στη φωνή και στο συναίσθημα της στιγμής.
Και στο τέλος, η συγκίνησή του έγινε ακόμη πιο εμφανής. Κοιτάζοντας την κάμερα, ο τραγουδιστής απευθύνθηκε προσωπικά στον φίλο και συνάδελφό του.
«Για τον φίλο μου τον Γιώργο… Γιώργο μου, αγαπημένε, θα μας λείψεις», είπε με λυγμό.
Λίγες λέξεις, αλλά αρκετές για να αποτυπώσουν το βάρος της απώλειας. Ο Χατζηγιάννης συνόδευσε την ανάρτησή του και με ένα σύντομο μήνυμα: «Καλό ταξίδι στο φως».
Μέσα σε ένα κλίμα βαθιάς συγκίνησης, ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε να αποχαιρετήσει τον Μαζωνάκη έδωσε ιδιαίτερη σημασία σε ένα τραγούδι που είχε ήδη τη δική του ιστορία. Αυτή τη φορά, όμως, το «Ανήκω σε μένα» ακούστηκε διαφορετικά: ως μια προσωπική αφιέρωση σε έναν φίλο που έφυγε.
Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης δεν χρειάστηκε να προσθέσει περισσότερα. Η ερμηνεία του, η τρεμάμενη φωνή και εκείνες οι τελευταίες κουβέντες προς τον Γιώργο Μαζωνάκη ήταν αρκετές για να μεταφέρουν το συναίσθημα ενός δύσκολου αποχαιρετισμού.
Ανάμεσα σε όλες τις στιγμές μνήμης που καταγράφηκαν αυτές τις ημέρες, η συγκεκριμένη ξεχώρισε ακριβώς επειδή ήταν τόσο απλή. Μια φωνή, ένα γνώριμο τραγούδι και ένα «καλό ταξίδι» σε έναν άνθρωπο που, όπως έγραψε ο Χατζηγιάννης, θα λείψει.
