Το να μεγαλώνεις κάτω από την ίδια στέγη με ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια του σύγχρονου πολιτισμού σπάνια αποτελεί μια συνηθισμένη οικογενειακή εμπειρία. Για τον Άγγελο Θεοδωράκη, η παιδική ηλικία περιλάμβανε μια καθημερινότητα που από μακριά έμοιαζε απλή, αλλά στην πραγματικότητα κουβαλούσε ένα ασυνήθιστο βάρος.
Φιλοξενούμενος στην τηλεοπτική εκπομπή «Studio στις 3», ο μουσικός μοιράστηκε με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο μια σειρά από βαθιά ειλικρινείς αναμνήσεις γύρω από τη δυναμική που είχε με τον παππού του, τον σπουδαίο συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη. Ακολουθώντας πλέον και ο ίδιος τον δικό του δημιουργικό δρόμο στη μουσική τα τελευταία χρόνια, γύρισε πίσω στα πρώτα χρόνια της ζωής του, περιγράφοντας πώς η συνειδητοποίηση της ταυτότητας του παππού του δημιούργησε σταδιακά ένα απροσπέλαστο φράγμα.
Μέχρι την τρίτη τάξη του δημοτικού σχολείου, η οικογένεια μοιραζόταν το ίδιο κτίριο. Ο Μίκης Θεοδωράκης ζούσε μόλις δύο ορόφους πιο ψηλά από εκείνους. Όμως, όσο τα χρόνια περνούσαν και η παιδική ματιά έδινε τη θέση της στην κατανόηση του ποιος πραγματικά ήταν ο άνθρωπος που βρισκόταν λίγα σκαλιά παραπάνω, η απόσταση αυτή άρχισε να μοιάζει πολύ μεγαλύτερη.
«Μέχρι την τρίτη Δημοτικού μέναμε στο ίδιο σπίτι με τον παππού μου, ο παππούς έμενε δυο ορόφους πιο πάνω… Από τη στιγμή που αντιλήφθηκα το “μέγεθος” του παππού μου, μου βγήκε μια συστολή, δημιουργήθηκε ένας φόβος, ένα δέος, δεν ξέρεις πώς να πλησιάσεις έναν τέτοιο άνθρωπο», εξομολογήθηκε με αφοπλιστική απλότητα.
Η εικόνα ενός δημιουργού παγκόσμιας εμβέλειας δυσκόλευε τη φυσική οικειότητα που συνήθως χαρακτηρίζει τις σχέσεις της τρίτης γενιάς. Ο Άγγελος Θεοδωράκης ξεκαθάρισε ότι η επαφή τους δεν είχε τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας παραδοσιακής οικογένειας. Παρά τη ζεστασιά που εξέπεμπε ο συνθέτης, η τεράστια αφοσίωσή του στο έργο και τη δημόσια ζωή αναπόφευκτα υπερίσχυε των απλών καθημερινών στιγμών.
«Σε καμία περίπτωση δεν είχαμε την κλασική σχέση παππού-εγγονού. Ήταν όμως ένας πολύ τρυφερός άνθρωπος, άνοιγε την αγκαλιά του για όλους, όχι μόνο για την οικογένειά του», υπογράμμισε, αναγνωρίζοντας την ευρύτητα του χαρακτήρα του. Ταυτόχρονα, δεν έκρυψε τη φυσική παιδική επιθυμία που έμεινε ανεκπλήρωτη: «Εγώ τον παππού μου ήθελα ως παιδί. Ξέρω πώς είναι ο κλασικός παππούς. Ο παππούς ήταν στο έργο του, στην προσωπικότητά του, στη δική του ζωή…».
Πρόκειται για μια εξομολόγηση που φωτίζει την ανθρώπινη, ευάλωτη πλευρά πίσω από ένα εμβληματικό όνομα, δείχνοντας πώς το μέγεθος ενός μύθου μπορεί να διαμορφώσει την πιο απλή αναζήτηση της παιδικής προσοχής.
