Ένα βράδυ στο Τορόντο: το κόκκινο χαλί, το φλας των φωτογραφικών μηχανών, δεκάδες φωνές που φώναζαν το όνομα της Αντζελίνα Τζολί. Ωστόσο, η πραγματική κορύφωση της πρεμιέρας της νέας της ταινίας Couture δεν ήρθε κατά τη διάρκεια της προβολής ή όταν η ηθοποιός πόζαρε στους φωτογράφους. Η πιο δυνατή στιγμή εκτυλίχθηκε μέσα στον κινηματογράφο, όταν μια και μόνο φωνή από το κοινό μετέτρεψε τον εορταστικό βόμβο σε μια σιωπή που έμοιαζε με εξομολόγηση.
Ένα μέλος του κοινού, το οποίο είχε πρόσφατα χάσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο από καρκίνο, ζήτησε από την Τζολί να μοιραστεί μερικά λόγια παρηγοριάς για όσους υποφέρουν από παρόμοιο πόνο. Η Τζολί σταμάτησε. Για αρκετά δευτερόλεπτα, το δωμάτιο κράτησε την ανάσα του, περιμένοντας κάτι βαθύτερο από ένα τυπικό σχόλιο διασημότητας.
«Όταν η μητέρα μου ήταν άρρωστη, μου έλεγε συχνά: “Όλοι ρωτούν μόνο για τον καρκίνο”. Και αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι για εκείνη. Ήταν ακόμα γυναίκα – με σκέψεις, όνειρα, αστεία και επιθυμίες. Έζησε, ακόμα και όταν το σώμα της πάλευε με την ασθένεια. Ένα άτομο δεν είναι διάγνωση. Αν είστε με κάποιον που περνάει αυτό, μην περιορίζετε τις ερωτήσεις σας στην ασθένειά του. Ρωτήστε για τη ζωή. Είναι ακόμα εκεί», μοιράστηκε η ηθοποιός.
Η μητέρα της Τζολί, Μαρσελίν Μπερτράν, πάλευε με τον καρκίνο των ωοθηκών και του μαστού για σχεδόν δέκα χρόνια. Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 2007 σε ηλικία 56 ετών, αφήνοντας πίσω της όχι μόνο αναμνήσεις αλλά και μια βαθιά επίδραση στη ζωή της κόρης της. Αυτή η απώλεια ώθησε την Αντζελίνα να πάρει στα σοβαρά την υγεία της. Το 2013, αποκάλυψε δημόσια ότι είχε υποβληθεί σε προληπτική διπλή μαστεκτομή, αφού ανακάλυψε μια μετάλλαξη του γονιδίου BRCA1, η οποία αύξησε σημαντικά τον κίνδυνο καρκίνου. Η απόφασή της εκείνη την εποχή έγινε παγκόσμιος τίτλος και σύμβολο θάρρους για εκατομμύρια γυναίκες.
Στο Τορόντο, ωστόσο, η Τζολί δεν μίλησε για στατιστικά στοιχεία, χειρουργικές επεμβάσεις ή ιατρικές αναφορές. Μίλησε από καρδιάς — υπενθυμίζοντας σε όλους ότι πίσω από τις λέξεις «ασθενής» ή «διάγνωση» κρύβεται ένας άνθρωπος που μπορεί ακόμα να γελάει, να ονειρεύεται και να αγαπά.
Η ομιλία της έγινε μια από τις πιο ειλικρινείς και συγκινητικές στιγμές του φεστιβάλ. Και ίσως αυτά τα λίγα λεπτά στο θέατρο να μείνουν στο κοινό ακόμη περισσότερο από την ίδια την πρεμιέρα της ταινίας Couture — επειδή υπενθύμισαν σε όλους ότι πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας και τα χειροκροτήματα, υπάρχει πάντα χώρος για ήσυχες, προσωπικές αλήθειες που μας αγγίζουν όλους.
