Η Ορνέλα Βανόνι — η αγαπημένη Ιταλίδα τραγουδίστρια, της οποίας η καριέρα διήρκεσε πάνω από 70 χρόνια και της οποίας η αδιαμφισβήτητη φωνή διαμόρφωσε το soundtrack πολλών γενεών — απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών.
Πέθανε αργά την Παρασκευή στην κατοικία της στο Μιλάνο μετά από καρδιακή ανακοπή και τις επόμενες ημέρες, η συγκινητική τελευταία της επιθυμία επανεμφανίστηκε και συγκινεί για άλλη μια φορά τους θαυμαστές της σε όλο τον κόσμο.
Θρηνημένη από τον Ιταλό Πρωθυπουργό.
Γνωστή ως «Η Κυρία του Ιταλικού Τραγουδιού», η Βανόνι κυκλοφόρησε πάνω από 100 άλμπουμ και πούλησε περισσότερα από 55 εκατομμύρια δίσκους, εξασφαλίζοντας τη θέση της ως ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά είδωλα της Ιταλίας.
Με διαχρονικές επιτυχίες όπως τα Senza Fine και L’appuntamento , ξεπέρασε τα όρια των μουσικών ειδών—αναμιγνύοντας τζαζ, ποπ και φολκ—και εμφανίστηκε δίπλα σε παγκόσμιους θρύλους όπως οι Gil Evans, Herbie Hancock και George Benson.
Η πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι, εξέφρασε τη θλίψη της στο X, χαρακτηρίζοντας τη φωνή της Βανόνι ως «άμεσα αναγνωρίσιμη» και την καλλιτεχνική της κληρονομιά ως «αναντικατάστατη».
Η πορεία του Βανόνι προς την άνοδο στο στερέωμα κάθε άλλο παρά απλή ήταν.
Γεννημένη στο Μιλάνο το 1934 σε μια προνομιούχα οικογένεια, σπούδασε αρχικά θέατρο στην Ελβετία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία.
Στα απομνημονεύματά της Vincente o perdente («Νικητής ή Ηττημένος»), θυμήθηκε τον φόβο που ένιωσε βγαίνοντας στη σκηνή του Piccolo Teatro του Μιλάνου:
«Υπάρχουν ημερομηνίες γέννησης που δεν είναι γραμμένες σε έγγραφα, αλλά στις στιγμές που γίνεσαι αυτός που πραγματικά είσαι».
Ο ρόλος της στην ταινία «Δώδεκα του Ωκεανού» (Ocean’s Twelve)
της Vanoni αρχικά ερωτεύτηκε τον διάσημο θεατρικό σκηνοθέτη Giorgio Strehler, αλλά η μουσική τελικά έγινε το μεγαλύτερο πάθος της. Η δημιουργική και ρομαντική της συνεργασία με τον Ιταλό τραγουδοποιό Gino Paoli βοήθησε στην εκτόξευση της διεθνούς επιτυχίας της το 1961 με το «Senza Fine» .
Ατρόμητη και πειραματική, η Vanoni χαρακτηρίστηκε ως Cantante della mala («η τραγουδίστρια του υποκόσμου») για τα πρώτα της τραγούδια για το έγκλημα του Μιλάνου. Ωστόσο, εύκολα μεταπήδησε σε εκλεπτυσμένες ποπ, τζαζ και μοντέρνες συνεργασίες.
Το τραγούδι της του 1970 , L’appuntamento, κέρδισε παγκόσμια προσοχή δεκαετίες αργότερα, όταν εμφανίστηκε στο soundtrack της ταινίας Ocean’s Twelve (2004).
Απόλαυσε επίσης μια παραγωγική καριέρα στην τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Το 1977, πόζαρε γυμνή για το Playboy Italia , ζητώντας ένα χάλκινο γλυπτό από τον καλλιτέχνη Arnaldo Pomodoro ως πληρωμή της.
Η προσωπική της ζωή ήταν εξίσου πολύχρωμη. Παντρεύτηκε τον Λούτσιο Αρντένζι το 1960 και απέκτησε έναν γιο, τον Κριστιάνο, αν και αργότερα παραδέχτηκε ότι ποτέ δεν τον αγάπησε πραγματικά. Σε μια συνέντευξη του 2024, αναλογίστηκε τις περίπλοκες ρομαντικές της επιλογές:
«Δεν ήξερα τι να κάνω με τον εαυτό μου… Αγαπούσα τους άντρες που ήταν ήδη παντρεμένοι και συνέχιζα να κάνω λάθος επιλογές».
Συνδέσεις με τους Versace και Armani
Ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, η Vanoni παρέμεινε μια πολιτιστική δύναμη —εμφανιζόταν σε talk shows, συνεργαζόταν με νέους μουσικούς και μιλούσε ανοιχτά για τη γήρανση, τη μοναξιά και τη δημιουργικότητα. Μιλούσε άπταιστα αγγλικά χάρη στις σπουδές της στο Cambridge, και έφερε μια κομψή κοσμοπολίτικη αύρα.
Στα απομνημονεύματά της, περιέγραψε τον εαυτό της με εντυπωσιακή ειλικρίνεια:
«Είμαι μία από αυτές τις γυναίκες – φλογερές, εύθραυστες, τρυφερές, κρυμμένες πίσω από νευρικές εκρήξεις, αδιάφορη κομψότητα και σαρκασμό. Απελπισμένες και χαρούμενες, μοναχικές και λατρεμένες, άγριες και λεπτεπίλεπτες».
Η επιρροή της ξεπέρασε κατά πολύ τη μουσική. Ήταν στενή φίλη με τον Gianni Versace και υπηρέτησε ως μούσα για σχεδιαστές όπως ο Giorgio Armani και ο Valentino.
Το τελευταίο της αίτημα:
Τακτική διαγωνιζόμενη στο φημισμένο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο της Ιταλίας —συμμετείχε οκτώ φορές και κέρδισε δύο φορές το βραβείο Tenco— η Βανόνι παρέμεινε μια διάσημη προσωπικότητα σε όλη της τη ζωή.
Η τελευταία της επιθυμία αποτύπωνε τέλεια το δραματικό, ανεξάρτητο πνεύμα της. Στην τηλεοπτική εκπομπή Che Tempo Che Fa , είπε:
«Το φέρετρό μου θα έπρεπε να είναι φθηνό γιατί θέλω να αποτεφρωθώ. Μετά σκορπίστε με στη θάλασσα, ίσως στη Βενετία. Έχω ήδη το φόρεμα. Είναι Dior.»
