Η δημόσια εικόνα ενός από τους πιο αγαπημένους και επιτυχημένους ηθοποιούς της χώρας κρύβει πίσω της ένα σκοτεινό, εσωτερικό μυστικό που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί μέχρι σήμερα. Ο Θοδωρής Αθερίδης αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή του και να προχωρήσει σε μια εξομολόγηση που προκαλεί έντονες συζητήσεις και αναστατώνει τους θαυμαστές του, αποκαλύπτοντας μια πτυχή του εαυτού του που σοκάρει με την απόλυτη ειλικρίνειά της. Ο γνωστός καλλιτέχνης, χωρίς κανέναν δισταγμό, παραδέχτηκε ανοιχτά μια συνήθεια που τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή και καθορίζει την καθημερινότητά του με έναν τρόπο σχεδόν τρομακτικό.
Πάντα λέω ψέματα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν κάνω άλλη δουλειά. Μόνο ψέματα λέω, δήλωσε χαρακτηριστικά, αφήνοντας άναυδους όσους τον άκουγαν, καθώς δεν άφησε κανένα περιθώριο για παρερμηνείες, διατηρώντας παράλληλα το ιδιαίτερο και αιχμηρό χιούμορ του που τον χαρακτηρίζει. Η παραδοχή αυτή δεν είναι απλώς μια επιπόλαιη κουβέντα, αλλά μια βαθιά υπαρξιακή τοποθέτηση για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να επικοινωνεί με τον κόσμο γύρω του. Όταν κλήθηκε να απαντήσει στο αν αντιμετωπίζει δυσκολίες στο να εκφράσει την πραγματικότητα και να πει την αλήθεια, η απάντησή του ήταν μια γενίκευση που κρύβει μια πολύ σκληρή και κυνική παρατήρηση για την ανθρώπινη φύση. Κανείς δεν αντέχει την αλήθεια, ούτε να την ακούσει ούτε να την πει, τόνισε με έμφαση.
Η φιλοσοφία του πίσω από αυτή την αμφιλεγόμενη στάση ζωής βασίζεται στην πεποίθηση ότι η πραγματικότητα είναι συχνά πολύ βαρετή ή υπερβολικά σκληρή για να την αντέξει κανείς. Ο Θοδωρής Αθερίδης εξήγησε ότι η αλήθεια πολλές φορές μπορεί να γίνει καταστροφική, ενώ το ψέμα λειτουργεί ως ένα απαραίτητο κοινωνικό φίλτρο ή ακόμα και ως μια μορφή τέχνης που κάνει τη ζωή πιο υποφερτή και ενδιαφέρουσα για όλους. Ανατρέχοντας στα χρόνια που έζησε στη Θεσσαλονίκη, περιέγραψε μια παιδική και εφηβική ζωή που δεν προμήνυε απαραίτητα κάποια μεγάλη έκρηξη δημιουργικότητας ή επιτυχίας. Δεν μίλησε για μια διαδρομή γεμάτη με μεγάλες ευκαιρίες ή για ένα υποστηρικτικό περιβάλλον που έστρωνε κόκκινο χαλί στα νεανικά του όνειρα. Αντίθετα, έκανε λόγο για μια μέτρια κατάσταση, μια γκρίζα καθημερινότητα όπου δεν διαφαινόταν στον ορίζοντα κάτι πραγματικά ενδιαφέρον.
Μέσα σε αυτό το απογοητευτικό σκηνικό, το θέατρο και η υποκρισία εμφανίστηκαν στη ζωή του όχι απλώς ως μια επαγγελματική επιλογή, αλλά ως μια σανίδα σωτηρίας, μια διέξοδος από την πεζή πραγματικότητα. Η ανάγκη του να κατασκευάζει ιστορίες και να κρύβεται πίσω από ρόλους ξεκίνησε από εκείνα ακριβώς τα χρόνια της νεότητας, ως ένας μηχανισμός άμυνας απέναντι στη μονοτονία. Ο ίδιος θυμήθηκε χαρακτηριστικά ένα περιστατικό από το παρελθόν του, αποκαλύπτοντας τις συνέπειες της παρορμητικότητάς του: Το μαρτύρησα προτού τελειώσει η παράσταση, αν το κρατούσα, θα είχα δημιουργήσει μύθο, εξομολογήθηκε με μια δόση νοσταλγίας και αυτοσαρκασμού. Η ανάγκη του να μοιράζεται τις σκέψεις του, ακόμα κι όταν αυτές ανατρέπουν την εικόνα του, δείχνει έναν άνθρωπο που παλεύει συνεχώς ανάμεσα στην ανάγκη για προστασία μέσω του ψέματος και στην ανάγκη για απόλυτη απογύμνωση μπροστά στο κοινό του. Η αποκάλυψη αυτή αναμένεται να προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις στον καλλιτεχνικό χώρο και στους θαυμαστές του, που τώρα βλέπουν τον αγαπημένο τους ηθοποιό κάτω από ένα εντελώς νέο, απρόβλεπτο φως.
