Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ένα εντελώς απρόβλεπτο περιστατικό λειτουργεί ως η πιο κρίσιμη αφύπνιση. Για την Κιμ Κίλιαν, η αντίστροφη μέτρηση για τη μεγαλύτερη δοκιμασία της υγείας της ξεκίνησε σε μια φαινομενικά συνηθισμένη, καθημερινή έξοδο για περιποίηση, περίπου έναν μήνα πριν έρθει αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα. Εκεί όπου όλα κυλούσαν ήρεμα, το σώμα αποφάσισε ξαφνικά να στείλει το δικό του μήνυμα μέσα από έντονο πόνο και δάκρυα, οδηγώντας την κοπέλα που τη φρόντιζε να την προτρέψει αποφασιστικά να υποβληθεί σε ιατρικό έλεγχο.
Όταν τελικά βρέθηκε στο ιατρείο, ο αρχικός λόγος ήταν εντελώς διαφορετικός. Χρειάστηκε να υποβληθεί σε μια χειρουργική επέμβαση ρουτίνας, από την οποία όμως προέκυψε το σοβαρό εύρημα: καρκίνος του μαστού σε αρχικό, αλλά ιδιαίτερα επιθετικό στάδιο. Παρά την απρόσμενη τροπή, επέλεξε συνειδητά να κρατήσει τη μάχη της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της δύσκολης διαδρομής, μη θέλοντας να προκαλέσει λύπηση ή ανησυχία στους γύρω της, μέχρι να ολοκληρωθεί και η τελευταία χημειοθεραπεία της.
Η αναμέτρηση με τη νόσο έφερε στην επιφάνεια βαθιές οικογενειακές μνήμες. Έχοντας βιώσει στο παρελθόν την ίδια ακριβώς περιπέτεια με τη μητέρα της, γνώριζε καλά πως το μεγαλύτερο βάρος συχνά πέφτει στις πλάτες των ανθρώπων που στέκονται δίπλα στον ασθενή. Ο φόβος της απώλειας και η αγωνία για το μέλλον των παιδιών της κυριάρχησαν από την πρώτη στιγμή, με αποτέλεσμα οι δύο κόρες της να είναι οι τελευταίοι άνθρωποι που ενημερώθηκαν για την κατάστασή της, σε μια προσπάθεια προστασίας της ψυχικής τους ισορροπίας.
Ανάμεσα στα πολλά στάδια της θεραπείας, η στιγμή της απώλειας των μαλλιών χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη της. Όπως περιγράφει με έντονη φόρτιση, η πραγματική δυσκολία δεν ήταν η ίδια η απουσία των μαλλιών, αλλά η ανατριχιαστική πράξη του ξυρίσματος του κεφαλιού και το επακόλουθο σοκ μπροστά στον καθρέφτη, όπου για ένα διάστημα παύεις να αναγνωρίζεις το ίδιο σου το πρόσωπο. Παρ’ όλα αυτά, η πίστη πως θα βγει νικήτρια δεν την εγκατέλειψε ποτέ ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Ολοκληρώνοντας τις θεραπείες της, ένιωσε άμεση την ανάγκη να στηρίξει άλλες γυναίκες που βρίσκονται στην αρχή αυτής της διαδρομής, εκφράζοντας παράλληλα τον έντονο προβληματισμό της για τα ελλιπή δίκτυα φροντίδας στην Ελλάδα, όπου πολλοί ασθενείς αναγκάζονται να μετακινούνται ακόμη και με το λεωφορείο μόνοι τους για να κάνουν τη θεραπεία τους. Σήμερα, με άλλη οπτική για τα πράγματα, εκφράζει την επιθυμία να αφιερώνει περισσότερο ουσιαστικό χρόνο στα παιδιά της, χωρίς ωστόσο να αποκλείει μια μελλοντική επιστροφή στην τηλεόραση, αρκεί να πρόκειται για ένα επαγγελματικό βήμα που θα ανταποκρίνεται απόλυτα στις αξίες της.
